http://ehlibeytyolu.ucoz.com/ Fri, 23 Dec 2011 22:17:06 GMT uCoz Web-Service <div align="center"><b>Kamil insan olmağın əməli isbatı - Cümə söhbətləri</b><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/93214085.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s93214085.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><i><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/93214085.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s93214085.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></b></font></i><br></div><i><font size="2"><b>"Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər...” <br><br>Deyerler.org: Məhərrəm ayının ən qüssəli günlərindən biri arxada qaldı... Artıq növbə Həzrət Zeynəbin (s.ə.) qəhrəmanlıq səhnələrinə yetişib. Bu müsibəti yada salmaqdan qabaq bir mühüm ictimai-fəlsəfi cəhəti qeyd etmək lazımdır ki, o da Kərbəla səhnəsində və Kərbəladan sonrakı bu müsibət səhnələrində onun tətbiqinə nəzər salmaqla səciyyələnir. Dəfələrlə bəhslərimizdə söyləmişik ki, Həzrət Peyğəmbər (s) özünün risalətinin əsl fəlsəfəsini, öz məbus olmağının həqiqi mahiyyətini, peyğəmbərlik missiyasının əsas hədəfini insanların əxlaqını ən kamil hala çatdırmaqda görümüşdür.&nbsp; <br><br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kamil&nbsp; insan formalaşdırmaq&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Mən bəyənilmiş əxlaqı sona çatdırmağa məbus oldum”, - deyə bildirirdi Həzrət Peyğəmbər (s). Allah Rəsulu (s) demir ki, gəlmişəm sizə dünya verəm, demir mən sizə maddi nemətləri vermək üçün gəldim. Peyğəmbəri-Əkrəm (s) deyir ki, mən bəşər övladının özünün ən kamil vəziyyətinə çatması üçün gəldim. Və onun övladı İmam Hüseyn (ə) Kərbəla hadisəsində sanki, cəddinin (babasının) bu gəlişinin, bu besətinin fəlsəfəsini nəzəri haldan artıq əməli hala keçirdir. Sanki İmam Hüseyn (ə) Həzrət Rəsula (s) üz tutub deyir: "Ey cəddim, bax, mən sən dediyin hala çatıram”. Üstəlik nəinki tək özü bu mənəvi zirvələri fəth edir, öz ailəsi ilə birgə bu fədakarlıq dastanını yazır. <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "...Allah səni şəhid halında görmək istəyir”<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Adam döyüşə öz ailəsni apararmı?”. Bax bu sualı Mədinədən Məkəyə çıxanda o dövrün dərrakəli adamları ürək yanğısı ilə İmama (ə) verirdilər. Onlar bilirdilər ki, İmamın (ə) başına nə gələcək. "Əhli-beyti (ə) nə üçün aparırsan? Qoy onlar qalsın. Özün niyə gedirsən? Bu yolun axırı görünmür”, kimi ürək yanğısı ilə İmama (ə) deyirdilər. İmam (ə) çox qısa və lakonik bir cavab verir və bu cavab onlara kifayət edir. O cümlə bundan ibarətdir: "Mən cəddim Peyğəmbəri (s) yuxuda gördüm. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurdu ki, Allah səni şəhid halında görmək istəyir. Əhli-beytimi (ə) soruşdum, onların da getməyini istəyir dedi”.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) həm özünün getməsi, həm də Əhli-beytinin (ə) getməsi cəbri (məcburi) deyil. Allahın istəməsi ilə cəbr arasında böyük fərq var. Quranda çox hallarda "yəşa”, yəni "Allahın istəməsi” cəbr anlamında getmir. Əslində nəsihət və tövsiyə xarakteri daşıyır. Yəni bu cür olsa, Allah bəyənər. İmam (ə) tam iradəyə malikdir: gedə də bilər, getməyə də bilər. Əhli-beytini (ə) apara da bilər, aparmaya da bilər. Çünki, özünün gedib nizələr altında şəhid olmasını və Əhli-beytinin (ə) də həmin işgəncələr səhnəsini görməsini Allah istəyir, Allah bu imtahanı onun üçün bəyənir. Allah Təala bəşəriyyətə bir örnək, nümunə qoyur. Bu imatahanı verməklə, İmam Hüseyn (ə) mələklərin də qibtə etdiyi zirvəyə yüksəlir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allah istədiyinə görə İmam (ə) Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq Mədinədən hərəkət edir. İmam (ə) bidirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə olanlara müdaxiləsi var, təsiri var. <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qadın - şəxsiyyətdir!<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəli, burada çox mühüm bir cəhət var, o da bundan ibarətdir ki, İmam (ə) öz Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq getməsi ilə bildirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə missiya daşıyıcılığı var, ictimai təhəddüdləri var.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bu nə deməkdir? Tarixə nəzər salanda görürük ki, bəzi cəmiyyətlərdə kişilərin tam kamil hökmranlığı var. Və cəmiyyətdəki proseslərə ancaq kişilər təsir edə bilir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Tarixdə&nbsp; də görmüşük ki, belə cəmiyyətlərdə qadının mahiyyəti yalnız bir əşyadır, olsun ki, dəyərli, qiymətli əşyadır&nbsp; – amma mahiyyətcə yalnızca əşyadır. Bu gün dünyaya insan haqlarından, azadlıqdan, qadın hüququndan ağız dolusu danışan sivil ölkələrin özləri neçə yüz il bundan qabaq qadını kişinin şəxsi əmlakı bilirdilər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İkinci növ cəmiyyətlər var ki, orada həm qadının təsiri var, həm də kişinin təsiri var. Yəni hər ikisi cəmiyyətdəki baş verən hadisələrin necəliyinə təsir göstərə bilir. Burada qadın artıq əşya deyil. Amma dəyərlilik baxımından da birinci tip cəmiyyətdəki o qorunub saxlanan, qədir-qiyməti olan, dəyərli, qiymətli, az tapılan əşyadan fərqlidir. Burada qadın artıq əşya deyil, amma həmin o qiymətə də, qorunub saxlanmaq dəyərinə da malik deyil. Belə cəmiyyətlərdə kişi ilə qadın qarışıb bir-birinə. Hətta iş o yerə çatır ki, müəyyən etmək çətin olur ki, kimsə qadındır, ya kişi. Bu cəmiyyətlərdə İslamın nəzərində olan qadının zərif məxluq olması, xüsusi diqqət və hörmət tələb etməsi məziyyətləri yoxdur. Qadın cəmiyyətdəki hadisələrə təsir edir, amma qadın üçün müəyyənləşdirilmiş şəkildə yox. Məsələn, Sovet dönəmində qadınlar traktor sürürdülər. Başqa ifadə ilə desək, bu cəmiyyətlərdə qadın əşya deyil, amma əşyadan da pisdir. Bugünkü zəmanəmizdə reklamlardan tutmuş, hər vasitədə görürük ki, ən çox təbliğ vasitəsi kimi qadından istifadə edilir. Düzdür, qadın elmin dalınca gedir, düzdür, qadın azaddır, qadın şeir yazır, müxtəlif tədbir və konfranlarda iştirak edir, amma bununla bərabər qiyməti, dəyəri çox ucuzlaşıb.<br><br>&nbsp;<br><br>İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər həyat yoldaşını qadın formalaşdırır<br><br>&nbsp;<br><br>Üçüncü növ cəmiyyət var ki, onu İslam təklif edir. İslam cəmiyyətdə yalnız kişinin təsirini qəbul etmir. İslam cəmiyyətdə həm kişninin, həm də qadının eyni zamanda (bərabər şəkildə deyil) təsirini nəinki qəbul edir, bunu hətta elan edir. Bu haqda İslamın nəzəri budur ki, qadın kişiləri yetişdirir, kişilər isə cəmiyyəti yetişdirir. Yəni cəmiyyət formalaşmasında, gəlib bir hala çıxmasında qadına borcludur. İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər müəyyən mənada həyat yoldaşını qadın formalaşdırır. Cəmiyyətin nə vəziyyətdə olması qadının vəziyyətindən asılıdır.<br><br>Qadın təkamülə doğru getsə, cəmiyyət də təkamülə doğru gedir. İslam qadının cəmiyyətdə təsirini qəbul edir. Amma bu təsir müstəqim deyil, birbaşa deyil, dolayısı yolladır.<br><br>Harada görünüb ki, döyüşdə ən əsas funksiyanı daşıyan qüvvələr tez buraxılsın döyüşə?! İslamda qadın, o böyük, həqiqi tərbiyə edən varlıq o saat döyüşə çıxmaz. O, gözləyər ki, irəlidə olanlar getsin. Çünki qadın o ordunun özünü yetişdirib meydana buraxır.<br><br>&nbsp;<br><br>Qadının ictimai proseslərə birbaşa qarışmaq zərurəti var<br><br>&nbsp;<br><br>Bununla belə, İslam qadının cəmiyyətdə və cəmiyyətdə baş verən proseslərə birbaşa qarışmasını da qəbul edir. Bir var adi bir hal ki, orada adi qanunlar hökm sürür. Bir də var fövqəladə şəraitlər, böhranda olan vəziyyətlər, elə şəraitlər ki, orada Xanım Fatimə (s.ə) evindən çıxıb, Həzrət Əlinin (ə) haqqı pozulan zaman müdaxilə edir. Burada artıq qadının müstəqim ictimai proseslərə qarışmaq zərurəti var. Xanım Fatimə (s.ə) gedir və elə bir güclü xütbə söyləyir ki, o xütbə, müqayisə edildikdə "Nəhcul-Bəlağə”dən geri qalmır. Ustad Mütəhhəri deyir ki, İbn Sina kimi düha o xütbə ilə müqayisədə Xanım Fatiməyə (s.ə) heç şagirdliyə yaramır.<br><br>Bax belə bir vəziyytədə, yəni böhranlı bir vəziyyətdə İmam Hüseyn (ə) Əhli-beytini (ə) də özü ilə götürür. O cümlədən, Əhli-beytinin (ə) başında duran Həzrət Zeynəbi (s.ə) də özü ilə götürür.<br><br>&nbsp;<br><br>Aşuranı "arxivə göndərmək” cəhdləri boşa çıxacaq<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;<br><br>Aşura baş verir. Tarix görmədiyi bir faciəyə şahid olur. Qəddarlıq tarixdə çox olub, amma bu, bir başqa qəddrlıq idi. Dərd bu idi ki, bu qəddarlar, vəhşilər nə etdiklərini bilirdilər. Siz bir vəhşi, zalım görmüsünüzmü ki, qətlə yetirə, özü də kövrələ, ağlaya?!<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;Bunlar sanki bu dərsi lənətlik Müaviyədən almışdılar. Müaviyə&nbsp; bilirdi İmam Əli (ə) kimdir, arada İmam Əlidən (ə) danışanda hönkür-hönkür ağlayırdı. Çünki gözəl bilirdi ki, Həzrət Əli (ə) kimdir. Bax həm o zaman, həm də bu gün İmamı (ə) qətlə yetirə-yetirə ağlayırlar. Bu gün də ağlayırlar həmin o zalımlar.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bilirlər&nbsp; İmam Hüseyn (ə) kimdir, amma qətlə yetirirlər. Bu gün&nbsp; İmam Hüseyni (ə) qətlə yetirmək praktik mümkün deyil. Bəs necə göstərmək olar ki, kiminsə zatı xarabdır? O vaxt bu, İmamı (ə) öldürmək kimi ortaya çıxırdı, bu gün isə "Aşuranı arxivə göndərmək” istəyi ilə ortaya çıxır. Bu gün bütün dünyada insanlar Aşura mərasimləri keçirirlər, bunu mütərəqqilik sayırlar, bunu bütün dünyaya car çəkirlər. Biz isə Aşuranın keçirilməsini sual altına qoyaq?! Yüz milyonlarla insan dünya üzrə Aşura keçirdir, amma bizdə biriləri məsələni araşdırmaq istəmədən belə, sahib-nəzərlik iddialarında bulunurlar. Hanı o ədalətli mətbuat, ədalətli ictimaiyyət insanları?<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəs hanı sizin obyektivliyiniz? Bu cür etməklə İmam Hüseynin "Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər...” <br><br>Deyerler.org: Məhərrəm ayının ən qüssəli günlərindən biri arxada qaldı... Artıq növbə Həzrət Zeynəbin (s.ə.) qəhrəmanlıq səhnələrinə yetişib. Bu müsibəti yada salmaqdan qabaq bir mühüm ictimai-fəlsəfi cəhəti qeyd etmək lazımdır ki, o da Kərbəla səhnəsində və Kərbəladan sonrakı bu müsibət səhnələrində onun tətbiqinə nəzər salmaqla səciyyələnir. Dəfələrlə bəhslərimizdə söyləmişik ki, Həzrət Peyğəmbər (s) özünün risalətinin əsl fəlsəfəsini, öz məbus olmağının həqiqi mahiyyətini, peyğəmbərlik missiyasının əsas hədəfini insanların əxlaqını ən kamil hala çatdırmaqda görümüşdür.&nbsp; <br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kamil&nbsp; insan formalaşdırmaq&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Mən bəyənilmiş əxlaqı sona çatdırmağa məbus oldum”, - deyə bildirirdi Həzrət Peyğəmbər (s). Allah Rəsulu (s) demir ki, gəlmişəm sizə dünya verəm, demir mən sizə maddi nemətləri vermək üçün gəldim. Peyğəmbəri-Əkrəm (s) deyir ki, mən bəşər övladının özünün ən kamil vəziyyətinə çatması üçün gəldim. Və onun övladı İmam Hüseyn (ə) Kərbəla hadisəsində sanki, cəddinin (babasının) bu gəlişinin, bu besətinin fəlsəfəsini nəzəri haldan artıq əməli hala keçirdir. Sanki İmam Hüseyn (ə) Həzrət Rəsula (s) üz tutub deyir: "Ey cəddim, bax, mən sən dediyin hala çatıram”. Üstəlik nəinki tək özü bu mənəvi zirvələri fəth edir, öz ailəsi ilə birgə bu fədakarlıq dastanını yazır. <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "...Allah səni şəhid halında görmək istəyir”<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Adam döyüşə öz ailəsni apararmı?”. Bax bu sualı Mədinədən Məkəyə çıxanda o dövrün dərrakəli adamları ürək yanğısı ilə İmama (ə) verirdilər. Onlar bilirdilər ki, İmamın (ə) başına nə gələcək. "Əhli-beyti (ə) nə üçün aparırsan? Qoy onlar qalsın. Özün niyə gedirsən? Bu yolun axırı görünmür”, kimi ürək yanğısı ilə İmama (ə) deyirdilər. İmam (ə) çox qısa və lakonik bir cavab verir və bu cavab onlara kifayət edir. O cümlə bundan ibarətdir: "Mən cəddim Peyğəmbəri (s) yuxuda gördüm. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurdu ki, Allah səni şəhid halında görmək istəyir. Əhli-beytimi (ə) soruşdum, onların da getməyini istəyir dedi”.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) həm özünün getməsi, həm də Əhli-beytinin (ə) getməsi cəbri (məcburi) deyil. Allahın istəməsi ilə cəbr arasında böyük fərq var. Quranda çox hallarda "yəşa”, yəni "Allahın istəməsi” cəbr anlamında getmir. Əslində nəsihət və tövsiyə xarakteri daşıyır. Yəni bu cür olsa, Allah bəyənər. İmam (ə) tam iradəyə malikdir: gedə də bilər, getməyə də bilər. Əhli-beytini (ə) apara da bilər, aparmaya da bilər. Çünki, özünün gedib nizələr altında şəhid olmasını və Əhli-beytinin (ə) də həmin işgəncələr səhnəsini görməsini Allah istəyir, Allah bu imtahanı onun üçün bəyənir. Allah Təala bəşəriyyətə bir örnək, nümunə qoyur. Bu imatahanı verməklə, İmam Hüseyn (ə) mələklərin də qibtə etdiyi zirvəyə yüksəlir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allah istədiyinə görə İmam (ə) Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq Mədinədən hərəkət edir. İmam (ə) bidirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə olanlara müdaxiləsi var, təsiri var. <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qadın - şəxsiyyətdir!<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəli, burada çox mühüm bir cəhət var, o da bundan ibarətdir ki, İmam (ə) öz Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq getməsi ilə bildirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə missiya daşıyıcılığı var, ictimai təhəddüdləri var.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bu nə deməkdir? Tarixə nəzər salanda görürük ki, bəzi cəmiyyətlərdə kişilərin tam kamil hökmranlığı var. Və cəmiyyətdəki proseslərə ancaq kişilər təsir edə bilir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Tarixdə&nbsp; də görmüşük ki, belə cəmiyyətlərdə qadının mahiyyəti yalnız bir əşyadır, olsun ki, dəyərli, qiymətli əşyadır&nbsp; – amma mahiyyətcə yalnızca əşyadır. Bu gün dünyaya insan haqlarından, azadlıqdan, qadın hüququndan ağız dolusu danışan sivil ölkələrin özləri neçə yüz il bundan qabaq qadını kişinin şəxsi əmlakı bilirdilər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İkinci növ cəmiyyətlər var ki, orada həm qadının təsiri var, həm də kişinin təsiri var. Yəni hər ikisi cəmiyyətdəki baş verən hadisələrin necəliyinə təsir göstərə bilir. Burada qadın artıq əşya deyil. Amma dəyərlilik baxımından da birinci tip cəmiyyətdəki o qorunub saxlanan, qədir-qiyməti olan, dəyərli, qiymətli, az tapılan əşyadan fərqlidir. Burada qadın artıq əşya deyil, amma həmin o qiymətə də, qorunub saxlanmaq dəyərinə da malik deyil. Belə cəmiyyətlərdə kişi ilə qadın qarışıb bir-birinə. Hətta iş o yerə çatır ki, müəyyən etmək çətin olur ki, kimsə qadındır, ya kişi. Bu cəmiyyətlərdə İslamın nəzərində olan qadının zərif məxluq olması, xüsusi diqqət və hörmət tələb etməsi məziyyətləri yoxdur. Qadın cəmiyyətdəki hadisələrə təsir edir, amma qadın üçün müəyyənləşdirilmiş şəkildə yox. Məsələn, Sovet dönəmində qadınlar traktor sürürdülər. Başqa ifadə ilə desək, bu cəmiyyətlərdə qadın əşya deyil, amma əşyadan da pisdir. Bugünkü zəmanəmizdə reklamlardan tutmuş, hər vasitədə görürük ki, ən çox təbliğ vasitəsi kimi qadından istifadə edilir. Düzdür, qadın elmin dalınca gedir, düzdür, qadın azaddır, qadın şeir yazır, müxtəlif tədbir və konfranlarda iştirak edir, amma bununla bərabər qiyməti, dəyəri çox ucuzlaşıb.<br><br>&nbsp;<br><br>İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər həyat yoldaşını qadın formalaşdırır<br><br>&nbsp;<br><br>Üçüncü növ cəmiyyət var ki, onu İslam təklif edir. İslam cəmiyyətdə yalnız kişinin təsirini qəbul etmir. İslam cəmiyyətdə həm kişninin, həm də qadının eyni zamanda (bərabər şəkildə deyil) təsirini nəinki qəbul edir, bunu hətta elan edir. Bu haqda İslamın nəzəri budur ki, qadın kişiləri yetişdirir, kişilər isə cəmiyyəti yetişdirir. Yəni cəmiyyət formalaşmasında, gəlib bir hala çıxmasında qadına borcludur. İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər müəyyən mənada həyat yoldaşını qadın formalaşdırır. Cəmiyyətin nə vəziyyətdə olması qadının vəziyyətindən asılıdır.<br><br>Qadın təkamülə doğru getsə, cəmiyyət də təkamülə doğru gedir. İslam qadının cəmiyyətdə təsirini qəbul edir. Amma bu təsir müstəqim deyil, birbaşa deyil, dolayısı yolladır.<br><br>Harada görünüb ki, döyüşdə ən əsas funksiyanı daşıyan qüvvələr tez buraxılsın döyüşə?! İslamda qadın, o böyük, həqiqi tərbiyə edən varlıq o saat döyüşə çıxmaz. O, gözləyər ki, irəlidə olanlar getsin. Çünki qadın o ordunun özünü yetişdirib meydana buraxır.<br><br>&nbsp;<br><br>Qadının ictimai proseslərə birbaşa qarışmaq zərurəti var<br><br>&nbsp;<br><br>Bununla belə, İslam qadının cəmiyyətdə və cəmiyyətdə baş verən proseslərə birbaşa qarışmasını da qəbul edir. Bir var adi bir hal ki, orada adi qanunlar hökm sürür. Bir də var fövqəladə şəraitlər, böhranda olan vəziyyətlər, elə şəraitlər ki, orada Xanım Fatimə (s.ə) evindən çıxıb, Həzrət Əlinin (ə) haqqı pozulan zaman müdaxilə edir. Burada artıq qadının müstəqim ictimai proseslərə qarışmaq zərurəti var. Xanım Fatimə (s.ə) gedir və elə bir güclü xütbə söyləyir ki, o xütbə, müqayisə edildikdə "Nəhcul-Bəlağə”dən geri qalmır. Ustad Mütəhhəri deyir ki, İbn Sina kimi düha o xütbə ilə müqayisədə Xanım Fatiməyə (s.ə) heç şagirdliyə yaramır.<br><br>Bax belə bir vəziyytədə, yəni böhranlı bir vəziyyətdə İmam Hüseyn (ə) Əhli-beytini (ə) də özü ilə götürür. O cümlədən, Əhli-beytinin (ə) başında duran Həzrət Zeynəbi (s.ə) də özü ilə götürür.<br><br>&nbsp;<br><br>Aşuranı "arxivə göndərmək” cəhdləri boşa çıxacaq<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;<br><br>Aşura baş verir. Tarix görmədiyi bir faciəyə şahid olur. Qəddarlıq tarixdə çox olub, amma bu, bir başqa qəddrlıq idi. Dərd bu idi ki, bu qəddarlar, vəhşilər nə etdiklərini bilirdilər. Siz bir vəhşi, zalım görmüsünüzmü ki, qətlə yetirə, özü də kövrələ, ağlaya?!<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;Bunlar sanki bu dərsi lənətlik Müaviyədən almışdılar. Müaviyə&nbsp; bilirdi İmam Əli (ə) kimdir, arada İmam Əlidən (ə) danışanda hönkür-hönkür ağlayırdı. Çünki gözəl bilirdi ki, Həzrət Əli (ə) kimdir. Bax həm o zaman, həm də bu gün İmamı (ə) qətlə yetirə-yetirə ağlayırlar. Bu gün də ağlayırlar həmin o zalımlar.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bilirlər&nbsp; İmam Hüseyn (ə) kimdir, amma qətlə yetirirlər. Bu gün&nbsp; İmam Hüseyni (ə) qətlə yetirmək praktik mümkün deyil. Bəs necə göstərmək olar ki, kiminsə zatı xarabdır? O vaxt bu, İmamı (ə) öldürmək kimi ortaya çıxırdı, bu gün isə "Aşuranı arxivə göndərmək” istəyi ilə ortaya çıxır. Bu gün bütün dünyada insanlar Aşura mərasimləri keçirirlər, bunu mütərəqqilik sayırlar, bunu bütün dünyaya car çəkirlər. Biz isə Aşuranın keçirilməsini sual altına qoyaq?! Yüz milyonlarla insan dünya üzrə Aşura keçirdir, amma bizdə biriləri məsələni araşdırmaq istəmədən belə, sahib-nəzərlik iddialarında bulunurlar. Hanı o ədalətli mətbuat, ədalətli ictimaiyyət insanları?<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəs hanı sizin obyektivliyiniz? Bu cür etməklə İmam Hüseynin (ə) qatillərindən fərqlənmirsiz. Ziyalılarımız bundan betər günü gözləyirmi ki, əllərinə qələm alıb yazsınlar?!<br><br>&nbsp;<br><br>Həzrət Zeynəb (s.ə) mübarizə metodikası<br><br>&nbsp;<br><br>Kərbəla səhnəsinin hər ləhzəsi müxtəlif xüsüsiyyətlərlə, cəhətlərlə, incəliklərlə doludur. Hər nöqtəsi bir gözəllikdir. Aşura baş verir, qurtarır. Aşuranın zöhründən Kərbəla hadisəsində artıq İslamın həmin nəzəriyyəsinin əməli forması kimi xanım fenomeni, yəni Həzrəti Zeynəb (s.ə) meydana çıxır. İmamın (ə) tam özünəməxsus mübarizə metodikası var, Həzrət Zeynəbin (ə.f.) özünəməxsus. Xanım Zeynəb (ə.f.) əlinə qılınc götürmür. Orada kişilərə uyğun mübarizə vasitələrindən istifadə etmir. Hərəsinin özünün bir yolu var. Hərəsinin özünün təbiətindən qaynaqlanan danışma tərzi var, öz metodikası var.<br><br>Bunların birinin digərindən üstün olmasını demək, bunu müqayisə etmək düzgün deyil. Bunlar tam fərqlidirlər. Hərəsinin öz vəzifəsi var.<br><br>&nbsp;<br><br>İzzəti-nəfs səhnəsi<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;<br><br>Aşuradan sonra Xanım (s.ə) başda olmaqla Əhli-beyti əsir götürürlər. Əsir götürdükdən sonra minkilərə mindirirlər. Bir qədər də əziyyəti artırmaq üçün icazə də vermirlər ki, minkilərin üstünə palan salsınlar. Bir məsələ ilə bağlı düşmənə Əhli-beyt (ə) tərəfindən müraciət olunur. Qadınlar deyir: "Bizi aparanda elə aparın ki, həmin o məqtəlin, İmamın (ə) qətlə yetirildiyi məkanın yanından keçək”.<br><br>&nbsp;<br><br>Gəlirlər, oradan keçəndə hamısı miniklərdən enir. Kişilərdən yeganə sağ qalan – İmam Səccad (ə). Allahın hökmünə, məsləhətinə görə, İmam Səccad (ə) ağır xəstə idi, ona cihad meydanına çıxmaq icazə verilməmişdi.<br><br>Məqtəldə İmam Səccad (ə) yerə enə bilmir. Çünki onun ayaqlarını bağlamışdılar. Çünki o vaxt İmam Səccad (ə) Allahın hikməti ilə xəstələnmişdi. Düşmən onu öldürmədi ki, onsuz da elə bu halla dünyadan köçəcək. Xanımlar miniklərindən enirlər.<br><br>Səhnə nə səhnə... Adam ölüm görər, adam faciə görər, amma bu cür faciə yoxdur. Xanım Zeynəb (s.ə) özünü atır İmamın (ə) yaralı, başsız bədəninin üstünə. Elə yanıqlı-yanıqlı sözlər deyir ki, düşmən, dost – hamı başlayır nalə çəkməyə, hamı başlayır ağlamağa. Elə bir andır ki, bütün aləm, yer-göy ağlayır. Bu səhnəni görən necə ağlamasın?!<br><br>Amma bu səhnədə başdan-ayağa gözəllik var. İzzəti-nəfs bu səhnədədir. Əlbəttə, Allah yolunda adamın başı kəsilər, adam əsir düşər, adam müsibət çəkər. Bu beşgünlük dünyada əgər Əhli-beyt (ə) bu müsibətləri çəkibsə, deməli, yol budur, haqq budur, yaşamaq budur, izzət budur.<br><br>&nbsp;<br><br>Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?!<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Keçmiş&nbsp; zamanlarda bir arif azad sözə qoyulan qadağalara görə&nbsp; özünü vurur şairliyə və insanların başa düşmədiyi dildə danışır. Bir gün onu dar ağacına çəkirlər. Onu dar ağaçına çəkəndə digər bir arif gözəl beytlər deyir. O qədər təsirli sözlər deyir ki, arifi dara çəkən şah, deyir: "Elə qibtə etdim ki, o dara çəkilənə. İstədim özüm onun yerinə dara çəkiləm”.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) cəlladları istəyirdilər ki, Əhli-beytin (ə) abırını aradan aparsınlar, Əhli-beyti (ə) addan, sandan salsınlar. Gördülər ki, tam əksinə, İmam Hüseynin (ə) kəsilmiş başı minlərlə zalımın eyş-işrətdə yaşadığı həyatdan üstündür. Buna baxıb, bu günə qədər qiptə edirlər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qafilə&nbsp; oradan başlayır hərəkətə, artıq Əhli-beyt (ə) başda Xanım Zeynəb (s.ə) olmaqla sonuncu lazımi cəhətləri göstərir. Praktiki halda, əməli halda, Əhli-beyt (ə) sanki Peyğəmbərin (s) kamil insan yetişdirmək proqramının həqiqi ifaçıları kimi səhnədə ən yüksək səviyyədə kamil insan obrazını ifa edirlər. Bir yandan nizələrin üzərindəki başlar, digər tərəfdən Əhli-beyt (ə) o zamanın insanlarının nəzərində aciz bir halda, amma tam mətanətlə, şərafətlə, şücaətlə Küfəyə daxil olur.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Düşmən axmaqlığından elə bilir ki, bunlara nizələrin üstündə&nbsp; kəsilmiş Kərbəla şəhidlərinin başını göstərərək, əziyyət verəcək. Amma bilmir ki, bu, onlara xüsusi ruhiyyə, xüsusi mətanət verəcək. Adam bir şeyin arzusunda olanda onu görəndə narahat olar?! Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?! Əhli-beyti (ə), Hüseynçini şəhadətlə, nizə ilə qorxutmaqmı olar?! Amma bu qatillər belə düşünür. Hərə öz arşını ilə ölçür məsələləri. Sonuncu zərbələrdən olan bir zərbəni Xanım Zeynəb (s.ə) endirir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Sanki ümmət Həzrət Fatimənin (s.ə) Mədinədə olan o mübarək bəlağətini, sözlərini yada salır. Kufəlilər Əlini (ə) tanıyırlar. Baxırlar, ay Allah, deyəsən Əli (ə) danışır, deyəsən Əli (ə) qayıdıb. Amma bu, Əli (ə) deyil, Əli (ə) qızı Həzrəti Zeynəbdir (s.ə). Artıq düşmən anlayır ki, bunlarla bu cür mübarizə aparmaq mümkün deyil. Və o andan mübarizənin metodlarını dəyişir. Artıq ölüm-itimlə yox, şayiə ilə, böhtanla başladırlar mübarizəni.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Əllərindən gələn böhtanları Əhli-beyt (ə) üçün qoşmağa başlayırlar. Amma nə xeyri... <br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp; Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə&nbsp; yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət Məsumənin (s.ə) pak zərihinin üstündə bir hədis var. Həmin hədisi 40 nəfər Fatimə adlı qadın silsilə ilə&nbsp; nəql edib. Bu silsilənin əvvəli gedib Xanım Fatiməyə (s.ə) çatır. Yəni nə qədər istədilər bu adları aradan aparsınlar, amma tam əksinə, camaat bu adı qoydu. İndi də Əhli-beyt (ə) məktəbini aradan aparmaq istəyirlər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hüseyn (ə) gözəl deyib: "Ey xəncərlər, ey nizələr, məni istəyirsiz, gəlin, tutun məni”. Bu qanın bərəkəti öz təsirini göstərdi. Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlar, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər. İnşaallah, Aşuranın səsi İmamın (ə.f) zühuru ilə Qüdsdən, Məkkədən, Mədinədən, Kərbəladan, Badi-Kubədən, Qarabağdan, Xocalıdan, Şuşadan, Ağdamdan, Zəngəzurdan, İrəvandan və bütün müsəlmanlar və qeyri-müsəlman torpaqlarından gələcək.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allahım, cəmimizi həm bu dünyada, həm də axirətdə Peyğəmbər (s) və onun pak Əhli-beyti (ə) ilə məhşur et. Bizlərə&nbsp; ləyaqətli və dəyanətli həyat qismət et! Amin! <br><br><br>Hacı&nbsp; İlqar İbrahimoğlu,<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; ilahiyyatçı-filosof<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İçərişəhər «Cümə» məscidinin imam-camaatı<br><br>&nbsp;<br><br>/Deyerler.org/(ə) qatillərindən fərqlənmirsiz. Ziyalılarımız bundan betər günü gözləyirmi ki, əllərinə qələm alıb yazsınlar?!<br><br><br>Həzrət Zeynəb (s.ə) mübarizə metodikası<br><br>Kərbəla səhnəsinin hər ləhzəsi müxtəlif xüsüsiyyətlərlə, cəhətlərlə, incəliklərlə doludur. Hər nöqtəsi bir gözəllikdir. Aşura baş verir, qurtarır. Aşuranın zöhründən Kərbəla hadisəsində artıq İslamın həmin nəzəriyyəsinin əməli forması kimi xanım fenomeni, yəni Həzrəti Zeynəb (s.ə) meydana çıxır. İmamın (ə) tam özünəməxsus mübarizə metodikası var, Həzrət Zeynəbin (ə.f.) özünəməxsus. Xanım Zeynəb (ə.f.) əlinə qılınc götürmür. Orada kişilərə uyğun mübarizə vasitələrindən istifadə etmir. Hərəsinin özünün bir yolu var. Hərəsinin özünün təbiətindən qaynaqlanan danışma tərzi var, öz metodikası var.<br><br>Bunların birinin digərindən üstün olmasını demək, bunu müqayisə etmək düzgün deyil. Bunlar tam fərqlidirlər. Hərəsinin öz vəzifəsi var.<br><br><br>İzzəti-nəfs səhnəsi<br>&nbsp;<br>Aşuradan sonra Xanım (s.ə) başda olmaqla Əhli-beyti əsir götürürlər. Əsir götürdükdən sonra minkilərə mindirirlər. Bir qədər də əziyyəti artırmaq üçün icazə də vermirlər ki, minkilərin üstünə palan salsınlar. Bir məsələ ilə bağlı düşmənə Əhli-beyt (ə) tərəfindən müraciət olunur. Qadınlar deyir: "Bizi aparanda elə aparın ki, həmin o məqtəlin, İmamın (ə) qətlə yetirildiyi məkanın yanından keçək”.<br><br>&nbsp;<br><br>Gəlirlər, oradan keçəndə hamısı miniklərdən enir. Kişilərdən yeganə sağ qalan – İmam Səccad (ə). Allahın hökmünə, məsləhətinə görə, İmam Səccad (ə) ağır xəstə idi, ona cihad meydanına çıxmaq icazə verilməmişdi.<br><br>Məqtəldə İmam Səccad (ə) yerə enə bilmir. Çünki onun ayaqlarını bağlamışdılar. Çünki o vaxt İmam Səccad (ə) Allahın hikməti ilə xəstələnmişdi. Düşmən onu öldürmədi ki, onsuz da elə bu halla dünyadan köçəcək. Xanımlar miniklərindən enirlər.<br>Səhnə nə səhnə... Adam ölüm görər, adam faciə görər, amma bu cür faciə yoxdur. Xanım Zeynəb (s.ə) özünü atır İmamın (ə) yaralı, başsız bədəninin üstünə. Elə yanıqlı-yanıqlı sözlər deyir ki, düşmən, dost – hamı başlayır nalə çəkməyə, hamı başlayır ağlamağa. Elə bir andır ki, bütün aləm, yer-göy ağlayır. Bu səhnəni görən necə ağlamasın?!<br><br>Amma bu səhnədə başdan-ayağa gözəllik var. İzzəti-nəfs bu səhnədədir. Əlbəttə, Allah yolunda adamın başı kəsilər, adam əsir düşər, adam müsibət çəkər. Bu beşgünlük dünyada əgər Əhli-beyt (ə) bu müsibətləri çəkibsə, deməli, yol budur, haqq budur, yaşamaq budur, izzət budur.<br><br>&nbsp;<br><br>Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?!<br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Keçmiş&nbsp; zamanlarda bir arif azad sözə qoyulan qadağalara görə&nbsp; özünü vurur şairliyə və insanların başa düşmədiyi dildə danışır. Bir gün onu dar ağacına çəkirlər. Onu dar ağaçına çəkəndə digər bir arif gözəl beytlər deyir. O qədər təsirli sözlər deyir ki, arifi dara çəkən şah, deyir: "Elə qibtə etdim ki, o dara çəkilənə. İstədim özüm onun yerinə dara çəkiləm”.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) cəlladları istəyirdilər ki, Əhli-beytin (ə) abırını aradan aparsınlar, Əhli-beyti (ə) addan, sandan salsınlar. Gördülər ki, tam əksinə, İmam Hüseynin (ə) kəsilmiş başı minlərlə zalımın eyş-işrətdə yaşadığı həyatdan üstündür. Buna baxıb, bu günə qədər qiptə edirlər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qafilə&nbsp; oradan başlayır hərəkətə, artıq Əhli-beyt (ə) başda Xanım Zeynəb (s.ə) olmaqla sonuncu lazımi cəhətləri göstərir. Praktiki halda, əməli halda, Əhli-beyt (ə) sanki Peyğəmbərin (s) kamil insan yetişdirmək proqramının həqiqi ifaçıları kimi səhnədə ən yüksək səviyyədə kamil insan obrazını ifa edirlər. Bir yandan nizələrin üzərindəki başlar, digər tərəfdən Əhli-beyt (ə) o zamanın insanlarının nəzərində aciz bir halda, amma tam mətanətlə, şərafətlə, şücaətlə Küfəyə daxil olur.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Düşmən axmaqlığından elə bilir ki, bunlara nizələrin üstündə&nbsp; kəsilmiş Kərbəla şəhidlərinin başını göstərərək, əziyyət verəcək. Amma bilmir ki, bu, onlara xüsusi ruhiyyə, xüsusi mətanət verəcək. Adam bir şeyin arzusunda olanda onu görəndə narahat olar?! Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?! Əhli-beyti (ə), Hüseynçini şəhadətlə, nizə ilə qorxutmaqmı olar?! Amma bu qatillər belə düşünür. Hərə öz arşını ilə ölçür məsələləri. Sonuncu zərbələrdən olan bir zərbəni Xanım Zeynəb (s.ə) endirir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Sanki ümmət Həzrət Fatimənin (s.ə) Mədinədə olan o mübarək bəlağətini, sözlərini yada salır. Kufəlilər Əlini (ə) tanıyırlar. Baxırlar, ay Allah, deyəsən Əli (ə) danışır, deyəsən Əli (ə) qayıdıb. Amma bu, Əli (ə) deyil, Əli (ə) qızı Həzrəti Zeynəbdir (s.ə). Artıq düşmən anlayır ki, bunlarla bu cür mübarizə aparmaq mümkün deyil. Və o andan mübarizənin metodlarını dəyişir. Artıq ölüm-itimlə yox, şayiə ilə, böhtanla başladırlar mübarizəni.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Əllərindən gələn böhtanları Əhli-beyt (ə) üçün qoşmağa başlayırlar. Amma nə xeyri... <br><br>&nbsp;<br><br>&nbsp; Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə&nbsp; yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət Məsumənin (s.ə) pak zərihinin üstündə bir hədis var. Həmin hədisi 40 nəfər Fatimə adlı qadın silsilə ilə&nbsp; nəql edib. Bu silsilənin əvvəli gedib Xanım Fatiməyə (s.ə) çatır. Yəni nə qədər istədilər bu adları aradan aparsınlar, amma tam əksinə, camaat bu adı qoydu. İndi də Əhli-beyt (ə) məktəbini aradan aparmaq istəyirlər.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hüseyn (ə) gözəl deyib: "Ey xəncərlər, ey nizələr, məni istəyirsiz, gəlin, tutun məni”. Bu qanın bərəkəti öz təsirini göstərdi. Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlar, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər. İnşaallah, Aşuranın səsi İmamın (ə.f) zühuru ilə Qüdsdən, Məkkədən, Mədinədən, Kərbəladan, Badi-Kubədən, Qarabağdan, Xocalıdan, Şuşadan, Ağdamdan, Zəngəzurdan, İrəvandan və bütün müsəlmanlar və qeyri-müsəlman torpaqlarından gələcək.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allahım, cəmimizi həm bu dünyada, həm də axirətdə Peyğəmbər (s) və onun pak Əhli-beyti (ə) ilə məhşur et. Bizlərə&nbsp; ləyaqətli və dəyanətli həyat qismət et! Amin! <br><br>&nbsp;<br><br>Hacı&nbsp; İlqar İbrahimoğlu,<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; ilahiyyatçı-filosof<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İçərişəhər «Cümə» məscidinin imam-camaatı<br><br>&nbsp;<br><br>/Deyerler.org/</b></font></i> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/kamil_insan_olmagin_m_li_isbati_cum_sohb_tl_ri/2011-12-24-118 Haci Ilqarin cümə söhbətləri zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/kamil_insan_olmagin_m_li_isbati_cum_sohb_tl_ri/2011-12-24-118 Fri, 23 Dec 2011 22:17:06 GMT <div align="center"><b>Kamil insan olmağın əməli isbatı - Cümə söhbətləri</b><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/14735814.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s14735814.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <b>"Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər...” <br>Məhərrəm ayının ən qüssəli günlərindən biri arxada qaldı... Artıq növbə Həzrət Zeynəbin (s.ə.) qəhrəmanlıq səhnələrinə yetişib. Bu müsibəti yada salmaqdan qabaq bir mühüm ictimai-fəlsəfi cəhəti qeyd etmək lazımdır ki, o da Kərbəla səhnəsində və Kərbəladan sonrakı bu müsibət səhnələrində onun tətbiqinə nəzər salmaqla səciyyələnir. Dəfələrlə bəhslərimizdə söyləmişik ki, Həzrət Peyğəmbər (s) özünün risalətinin əsl fəlsəfəsini, öz məbus olmağının həqiqi mahiyyətini, peyğəmbərlik missiyasının əsas hədəfini insanların əxlaqını ən kamil hala çatdırmaqda görümüşdür.&nbsp; <br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Kamil&nbsp; insan formalaşdırmaq&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Mən bəyənilmiş əxlaqı sona çatdırmağa məbus oldum”, - deyə bildirirdi Həzrət Peyğəmbər (s). Allah Rəsulu (s) demir ki, gəlmişəm sizə dünya verəm, demir mən sizə maddi nemətləri vermək üçün gəldim. Peyğəmbəri-Əkrəm (s) deyir ki, mən bəşər övladının özünün ən kamil vəziyyətinə çatması üçün gəldim. Və onun övladı İmam Hüseyn (ə) Kərbəla hadisəsində sanki, cəddinin (babasının) bu gəlişinin, bu besətinin fəlsəfəsini nəzəri haldan artıq əməli hala keçirdir. Sanki İmam Hüseyn (ə) Həzrət Rəsula (s) üz tutub deyir: "Ey cəddim, bax, mən sən dediyin hala çatıram”. Üstəlik nəinki tək özü bu mənəvi zirvələri fəth edir, öz ailəsi ilə birgə bu fədakarlıq dastanını yazır. <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "...Allah səni şəhid halında görmək istəyir”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; "Adam döyüşə öz ailəsni apararmı?”. Bax bu sualı Mədinədən Məkəyə çıxanda o dövrün dərrakəli adamları ürək yanğısı ilə İmama (ə) verirdilər. Onlar bilirdilər ki, İmamın (ə) başına nə gələcək. "Əhli-beyti (ə) nə üçün aparırsan? Qoy onlar qalsın. Özün niyə gedirsən? Bu yolun axırı görünmür”, kimi ürək yanğısı ilə İmama (ə) deyirdilər. İmam (ə) çox qısa və lakonik bir cavab verir və bu cavab onlara kifayət edir. O cümlə bundan ibarətdir: "Mən cəddim Peyğəmbəri (s) yuxuda gördüm. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurdu ki, Allah səni şəhid halında görmək istəyir. Əhli-beytimi (ə) soruşdum, onların da getməyini istəyir dedi”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) həm özünün getməsi, həm də Əhli-beytinin (ə) getməsi cəbri (məcburi) deyil. Allahın istəməsi ilə cəbr arasında böyük fərq var. Quranda çox hallarda "yəşa”, yəni "Allahın istəməsi” cəbr anlamında getmir. Əslində nəsihət və tövsiyə xarakteri daşıyır. Yəni bu cür olsa, Allah bəyənər. İmam (ə) tam iradəyə malikdir: gedə də bilər, getməyə də bilər. Əhli-beytini (ə) apara da bilər, aparmaya da bilər. Çünki, özünün gedib nizələr altında şəhid olmasını və Əhli-beytinin (ə) də həmin işgəncələr səhnəsini görməsini Allah istəyir, Allah bu imtahanı onun üçün bəyənir. Allah Təala bəşəriyyətə bir örnək, nümunə qoyur. Bu imatahanı verməklə, İmam Hüseyn (ə) mələklərin də qibtə etdiyi zirvəyə yüksəlir.<br><br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allah istədiyinə görə İmam (ə) Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq Mədinədən hərəkət edir. İmam (ə) bidirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə olanlara müdaxiləsi var, təsiri var. <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qadın - Şəxsiyyətdir!<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəli, burada çox mühüm bir cəhət var, o da bundan ibarətdir ki, İmam (ə) öz Əhli-beyti (ə) ilə qarışıq getməsi ilə bildirmək istəyir ki, İslamda həm kişinin, həm də qadının cəmiyyətdə missiya daşıyıcılığı var, ictimai təhəddüdləri var.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bu nə deməkdir? Tarixə nəzər salanda görürük ki, bəzi cəmiyyətlərdə kişilərin tam kamil hökmranlığı var. Və cəmiyyətdəki proseslərə ancaq kişilər təsir edə bilir.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Tarixdə&nbsp; də görmüşük ki, belə cəmiyyətlərdə qadının mahiyyəti yalnız bir əşyadır, olsun ki, dəyərli, qiymətli əşyadır&nbsp; – amma mahiyyətcə yalnızca əşyadır. Bu gün dünyaya insan haqlarından, azadlıqdan, qadın hüququndan ağız dolusu danışan sivil ölkələrin özləri neçə yüz il bundan qabaq qadını kişinin şəxsi əmlakı bilirdilər.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İkinci növ cəmiyyətlər var ki, orada həm qadının təsiri var, həm də kişinin təsiri var. Yəni hər ikisi cəmiyyətdəki baş verən hadisələrin necəliyinə təsir göstərə bilir. Burada qadın artıq əşya deyil. Amma dəyərlilik baxımından da birinci tip cəmiyyətdəki o qorunub saxlanan, qədir-qiyməti olan, dəyərli, qiymətli, az tapılan əşyadan fərqlidir. Burada qadın artıq əşya deyil, amma həmin o qiymətə də, qorunub saxlanmaq dəyərinə da malik deyil. Belə cəmiyyətlərdə kişi ilə qadın qarışıb bir-birinə. Hətta iş o yerə çatır ki, müəyyən etmək çətin olur ki, kimsə qadındır, ya kişi. Bu cəmiyyətlərdə İslamın nəzərində olan qadının zərif məxluq olması, xüsusi diqqət və hörmət tələb etməsi məziyyətləri yoxdur. Qadın cəmiyyətdəki hadisələrə təsir edir, amma qadın üçün müəyyənləşdirilmiş şəkildə yox. Məsələn, Sovet dönəmində qadınlar traktor sürürdülər. Başqa ifadə ilə desək, bu cəmiyyətlərdə qadın əşya deyil, amma əşyadan da pisdir. Bugünkü zəmanəmizdə reklamlardan tutmuş, hər vasitədə görürük ki, ən çox təbliğ vasitəsi kimi qadından istifadə edilir. Düzdür, qadın elmin dalınca gedir, düzdür, qadın azaddır, qadın şeir yazır, müxtəlif tədbir və konfranlarda iştirak edir, amma bununla bərabər qiyməti, dəyəri çox ucuzlaşıb.<br>İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər həyat yoldaşını qadın formalaşdırır<br>Üçüncü növ cəmiyyət var ki, onu İslam təklif edir. İslam cəmiyyətdə yalnız kişinin təsirini qəbul etmir. İslam cəmiyyətdə həm kişninin, həm də qadının eyni zamanda (bərabər şəkildə deyil) təsirini nəinki qəbul edir, bunu hətta elan edir. Bu haqda İslamın nəzəri budur ki, qadın kişiləri yetişdirir, kişilər isə cəmiyyəti yetişdirir. Yəni cəmiyyət formalaşmasında, gəlib bir hala çıxmasında qadına borcludur. İslamın nəzəri budur ki, istər övladını, istər müəyyən mənada həyat yoldaşını qadın formalaşdırır. Cəmiyyətin nə vəziyyətdə olması qadının vəziyyətindən asılıdır.<br>Qadın təkamülə doğru getsə, cəmiyyət də təkamülə doğru gedir. İslam qadının cəmiyyətdə təsirini qəbul edir. Amma bu təsir müstəqim deyil, birbaşa deyil, dolayısı yolladır.<br>Harada görünüb ki, döyüşdə ən əsas funksiyanı daşıyan qüvvələr tez buraxılsın döyüşə?! İslamda qadın, o böyük, həqiqi tərbiyə edən varlıq o saat döyüşə çıxmaz. O, gözləyər ki, irəlidə olanlar getsin. Çünki qadın o ordunun özünü yetişdirib meydana buraxır.<br>Qadının ictimai proseslərə birbaşa qarışmaq zərurəti var<br>Bununla belə, İslam qadının cəmiyyətdə və cəmiyyətdə baş verən proseslərə birbaşa qarışmasını da qəbul edir. Bir var adi bir hal ki, orada adi qanunlar hökm sürür. Bir də var fövqəladə şəraitlər, böhranda olan vəziyyətlər, elə şəraitlər ki, orada Xanım Fatimə (s.ə) evindən çıxıb, Həzrət Əlinin (ə) haqqı pozulan zaman müdaxilə edir. Burada artıq qadının müstəqim ictimai proseslərə qarışmaq zərurəti var. Xanım Fatimə (s.ə) gedir və elə bir güclü xütbə söyləyir ki, o xütbə, müqayisə edildikdə "Nəhcul-Bəlağə”dən geri qalmır. Ustad Mütəhhəri deyir ki, İbn Sina kimi düha o xütbə ilə müqayisədə Xanım Fatiməyə (s.ə) heç şagirdliyə yaramır.<br>Bax belə bir vəziyytədə, yəni böhranlı bir vəziyyətdə İmam Hüseyn (ə) Əhli-beytini (ə) də özü ilə götürür. O cümlədən, Əhli-beytinin (ə) başında duran Həzrət Zeynəbi (s.ə) də özü ilə götürür.<br>Aşuranı "arxivə göndərmək” cəhdləri boşa çıxacaq<br>Aşura baş verir. Tarix görmədiyi bir faciəyə şahid olur. Qəddarlıq tarixdə çox olub, amma bu, bir başqa qəddrlıq idi. Dərd bu idi ki, bu qəddarlar, vəhşilər nə etdiklərini bilirdilər. Siz bir vəhşi, zalım görmüsünüzmü ki, qətlə yetirə, özü də kövrələ, ağlaya?!<br>&nbsp;Bunlar sanki bu dərsi lənətlik Müaviyədən almışdılar. Müaviyə&nbsp; bilirdi İmam Əli (ə) kimdir, arada İmam Əlidən (ə) danışanda hönkür-hönkür ağlayırdı. Çünki gözəl bilirdi ki, Həzrət Əli (ə) kimdir. Bax həm o zaman, həm də bu gün İmamı (ə) qətlə yetirə-yetirə ağlayırlar. Bu gün də ağlayırlar həmin o zalımlar.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bilirlər&nbsp; İmam Hüseyn (ə) kimdir, amma qətlə yetirirlər. Bu gün&nbsp; İmam Hüseyni (ə) qətlə yetirmək praktik mümkün deyil. Bəs necə göstərmək olar ki, kiminsə zatı xarabdır? O vaxt bu, İmamı (ə) öldürmək kimi ortaya çıxırdı, bu gün isə "Aşuranı arxivə göndərmək” istəyi ilə ortaya çıxır. Bu gün bütün dünyada insanlar Aşura mərasimləri keçirirlər, bunu mütərəqqilik sayırlar, bunu bütün dünyaya car çəkirlər. Biz isə Aşuranın keçirilməsini sual altına qoyaq?! Yüz milyonlarla insan dünya üzrə Aşura keçirdir, amma bizdə biriləri məsələni araşdırmaq istəmədən belə, sahib-nəzərlik iddialarında bulunurlar. Hanı o ədalətli mətbuat, ədalətli ictimaiyyət insanları?<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəs hanı sizin obyektivliyiniz? Bu cür etməklə İmam Hüseynin (ə) qatillərindən fərqlənmirsiz. Ziyalılarımız bundan betər günü gözləyirmi ki, əllərinə qələm alıb yazsınlar?!<br>Həzrət Zeynəb (s.ə) mübarizə metodikası<br>Kərbəla səhnəsinin hər ləhzəsi müxtəlif xüsüsiyyətlərlə, cəhətlərlə, incəliklərlə doludur. Hər nöqtəsi bir gözəllikdir. Aşura baş verir, qurtarır. Aşuranın zöhründən Kərbəla hadisəsində artıq İslamın həmin nəzəriyyəsinin əməli forması kimi xanım fenomeni, yəni Həzrəti Zeynəb (s.ə) meydana çıxır. İmamın (ə) tam özünəməxsus mübarizə metodikası var, Həzrət Zeynəbin (ə.f.) özünəməxsus. Xanım Zeynəb (ə.f.) əlinə qılınc götürmür. Orada kişilərə uyğun mübarizə vasitələrindən istifadə etmir. Hərəsinin özünün bir yolu var. Hərəsinin özünün təbiətindən qaynaqlanan danışma tərzi var, öz metodikası var.<br>Bunların birinin digərindən üstün olmasını demək, bunu müqayisə etmək düzgün deyil. Bunlar tam fərqlidirlər. Hərəsinin öz vəzifəsi var.<br>İzzəti-nəfs səhnəsi<br>Aşuradan sonra Xanım (s.ə) başda olmaqla Əhli-beyti əsir götürürlər. Əsir götürdükdən sonra minkilərə mindirirlər. Bir qədər də əziyyəti artırmaq üçün icazə də vermirlər ki, minkilərin üstünə palan salsınlar. Bir məsələ ilə bağlı düşmənə Əhli-beyt (ə) tərəfindən müraciət olunur. Qadınlar deyir: "Bizi aparanda elə aparın ki, həmin o məqtəlin, İmamın (ə) qətlə yetirildiyi məkanın yanından keçək”.<br>Gəlirlər, oradan keçəndə hamısı miniklərdən enir. Kişilərdən yeganə sağ qalan – İmam Səccad (ə). Allahın hökmünə, məsləhətinə görə, İmam Səccad (ə) ağır xəstə idi, ona cihad meydanına çıxmaq icazə verilməmişdi.<br>Məqtəldə İmam Səccad (ə) yerə enə bilmir. Çünki onun ayaqlarını bağlamışdılar. Çünki o vaxt İmam Səccad (ə) Allahın hikməti ilə xəstələnmişdi. Düşmən onu öldürmədi ki, onsuz da elə bu halla dünyadan köçəcək. Xanımlar miniklərindən enirlər.<br>Səhnə nə səhnə... Adam ölüm görər, adam faciə görər, amma bu cür faciə yoxdur. Xanım Zeynəb (s.ə) özünü atır İmamın (ə) yaralı, başsız bədəninin üstünə. Elə yanıqlı-yanıqlı sözlər deyir ki, düşmən, dost – hamı başlayır nalə çəkməyə, hamı başlayır ağlamağa. Elə bir andır ki, bütün aləm, yer-göy ağlayır. Bu səhnəni görən necə ağlamasın?!<br>Amma bu səhnədə başdan-ayağa gözəllik var. İzzəti-nəfs bu səhnədədir. Əlbəttə, Allah yolunda adamın başı kəsilər, adam əsir düşər, adam müsibət çəkər. Bu beşgünlük dünyada əgər Əhli-beyt (ə) bu müsibətləri çəkibsə, deməli, yol budur, haqq budur, yaşamaq budur, izzət budur.<br>Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?!<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Keçmiş&nbsp; zamanlarda bir arif azad sözə qoyulan qadağalara görə&nbsp; özünü vurur şairliyə və insanların başa düşmədiyi dildə danışır. Bir gün onu dar ağacına çəkirlər. Onu dar ağaçına çəkəndə digər bir arif gözəl beytlər deyir. O qədər təsirli sözlər deyir ki, arifi dara çəkən şah, deyir: "Elə qibtə etdim ki, o dara çəkilənə. İstədim özüm onun yerinə dara çəkiləm”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmamın (ə) cəlladları istəyirdilər ki, Əhli-beytin (ə) abırını aradan aparsınlar, Əhli-beyti (ə) addan, sandan salsınlar. Gördülər ki, tam əksinə, İmam Hüseynin (ə) kəsilmiş başı minlərlə zalımın eyş-işrətdə yaşadığı həyatdan üstündür. Buna baxıb, bu günə qədər qiptə edirlər.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qafilə&nbsp; oradan başlayır hərəkətə, artıq Əhli-beyt (ə) başda Xanım Zeynəb (s.ə) olmaqla sonuncu lazımi cəhətləri göstərir. Praktiki halda, əməli halda, Əhli-beyt (ə) sanki Peyğəmbərin (s) kamil insan yetişdirmək proqramının həqiqi ifaçıları kimi səhnədə ən yüksək səviyyədə kamil insan obrazını ifa edirlər. Bir yandan nizələrin üzərindəki başlar, digər tərəfdən Əhli-beyt (ə) o zamanın insanlarının nəzərində aciz bir halda, amma tam mətanətlə, şərafətlə, şücaətlə Küfəyə daxil olur.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Düşmən axmaqlığından elə bilir ki, bunlara nizələrin üstündə&nbsp; kəsilmiş Kərbəla şəhidlərinin başını göstərərək, əziyyət verəcək. Amma bilmir ki, bu, onlara xüsusi ruhiyyə, xüsusi mətanət verəcək. Adam bir şeyin arzusunda olanda onu görəndə narahat olar?! Balığı su ilə qorxutmaqmı olar?! Əhli-beyti (ə), Hüseynçini şəhadətlə, nizə ilə qorxutmaqmı olar?! Amma bu qatillər belə düşünür. Hərə öz arşını ilə ölçür məsələləri. Sonuncu zərbələrdən olan bir zərbəni Xanım Zeynəb (s.ə) endirir.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Sanki ümmət Həzrət Fatimənin (s.ə) Mədinədə olan o mübarək bəlağətini, sözlərini yada salır. Kufəlilər Əlini (ə) tanıyırlar. Baxırlar, ay Allah, deyəsən Əli (ə) danışır, deyəsən Əli (ə) qayıdıb. Amma bu, Əli (ə) deyil, Əli (ə) qızı Həzrəti Zeynəbdir (s.ə). Artıq düşmən anlayır ki, bunlarla bu cür mübarizə aparmaq mümkün deyil. Və o andan mübarizənin metodlarını dəyişir. Artıq ölüm-itimlə yox, şayiə ilə, böhtanla başladırlar mübarizəni<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Əllərindən gələn böhtanları Əhli-beyt (ə) üçün qoşmağa başlayırlar. Amma nə xeyri... <br>&nbsp; Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə&nbsp; yazıb-pozacaqlarsa, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət Məsumənin (s.ə) pak zərihinin üstündə bir hədis var. Həmin hədisi 40 nəfər Fatimə adlı qadın silsilə ilə&nbsp; nəql edib. Bu silsilənin əvvəli gedib Xanım Fatiməyə (s.ə) çatır. Yəni nə qədər istədilər bu adları aradan aparsınlar, amma tam əksinə, camaat bu adı qoydu. İndi də Əhli-beyt (ə) məktəbini aradan aparmaq istəyirlər.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hüseyn (ə) gözəl deyib: "Ey xəncərlər, ey nizələr, məni istəyirsiz, gəlin, tutun məni”. Bu qanın bərəkəti öz təsirini göstərdi. Hər nə qədər Aşuranın əleyhinə yazıb-pozacaqlar, bir o qədər Aşuraya rövnəq verəcəklər. İnşaallah, Aşuranın səsi İmamın (ə.f) zühuru ilə Qüdsdən, Məkkədən, Mədinədən, Kərbəladan, Badi-Kubədən, Qarabağdan, Xocalıdan, Şuşadan, Ağdamdan, Zəngəzurdan, İrəvandan və bütün müsəlmanlar və qeyri-müsəlman torpaqlarından gələcək.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Allahım, cəmimizi həm bu dünyada, həm də axirətdə Peyğəmbər (s) və onun pak Əhli-beyti (ə) ilə məhşur et. Bizlərə&nbsp; ləyaqətli və dəyanətli həyat qismət et! Amin! <br>Hacı&nbsp; İlqar İbrahimoğlu,<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; ilahiyyatçı-filosof<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp; İçərişəhər «Cümə» məscidinin imam-camaatı<br><br><br>/Deyerler.org/<br></b> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/kamil_insan_olmagin_m_li_isbati_cum_sohb_tl_ri/2011-12-24-117 Haci Ilqarin cümə söhbətləri zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/kamil_insan_olmagin_m_li_isbati_cum_sohb_tl_ri/2011-12-24-117 Fri, 23 Dec 2011 21:49:44 GMT <div align="center"><span style="font-size: 14pt;"><b>Əhli-beyt (ə) Quranda</b></span><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/49448156.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s49448156.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/49448156.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s49448156.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>&nbsp;Əhli-beytin (ə) imamətini göstərən ayələr<br><br><br>Belə ayələrə misal olaraq أولى الأمر (ixtiyar sahibləri) ayəsini göstərmək olar:<br><br><br>Allah-taala Qurani-Kərimdə buyurur:<br><br><br>يَأَيهَُّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ أَطِيعُواْ اللَّهَ وَ أَطِيعُواْ الرَّسُولَ وَ أُوْلىِ الْأَمْرِ مِنکم<br><br><br>Ey iman gətirənlər! Allaha, Peyğəmbərə və özünüzdən olan ixtiyar <br><br><br>sahiblərinə itaət edin! ("Nisa”, 59)<br><br><br>Ayədə "ixtiyar sahibləri”ndən məqsəd itaətləri Allah və Peyğəmbərin (s) itaəti kimi mütləq şəkildə vacib olan məsumlardır (Əlbəttə, məlum on iki imamdan başqa heç kəsin məsumluğu iddia edilməmişdir).<br><br>&nbsp;<br><br><br>&nbsp;Başqa sözlə desək, ixtiyar sahibləri on iki xəlifədir. Hansı ki, Peyğəmbər (s) "On iki xəlifə” hədisində onlara işarə etmişdir. Qədir-Xum hədisindən aydın görünür ki, məlum on iki nəfər Əli (s) ilə başlanır. "Səqəleyn” hədisinə görə isə həmin on iki nəfərin hər biri Peyğəmbərin (s) əhli-beytindəndir (s).<br><br><br>&nbsp;Peyğəmbər (s) buyurmuşdur: "Mənə itaət edən Allaha itaət etmiş, mənə asi olan Allaha asi olmuşdur. Əliyə (ə) itaət edən mənə itaət etmiş, Əliyə (ə) asi olan isə mənə asi olmuşdur” [1]. <br><br><br>ƏHLİ-BEYTİN (Ə) DİNİ İDEALLAR OLDUĞUNU GÖSTƏRƏN AYƏLƏR <br><br>&nbsp;<br><br><br>Bir çox ayələr Əhli-beytin (ə) dini ideallığını və məsumluğunu aydın şəkildə önə çəkir.<br><br><br><br>1 "Təthir” ayəsi. <br><br>&nbsp;<br><br><br>إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكمُ‏ْ تَطْهِيرً<br><br><br>"Siz ey (Peyğəmbərin) əhli-beyti! Allah sizdən çirkinliyi yox etmək və sizi <br><br><br>tərtəmiz, pak etmək istəyir! ("Əhzab”, 33)<br><br><br>&nbsp;Məsumluğu açiq şəkildə ifadə edən bu ayənin Peyğəmbərin (s) əhli-beyti haqqında nazil olduğu şübhəsizdir. Ayənin bu məqsədlə nazil olduğu on üç nəfər səhabə və onlarla əhli-sünnə alimi tərəfindən nəql edilmişdir.<br><br>&nbsp;<br><br><br>&nbsp;Tirmizi öz "Səhih” əsərində Ömər ibn Əbu Sələmədən nəql edir: <br><br><br>"Təthir ayəsi Ümmü-Sələmənin evində nazil olduqda Peyğəmbər (s) Əli, Fatimə, Həsən və Hüseyn əleyhis-salamları çağırtdıraraq əbanı onların üstünə cəkib buyurdu: "İlahi! Bunlar mənim əhli-beytimdir. Cirkinliyi bunlardan uzaq et”[2]. <br><br><br>2. "Hidayət” ayəsi.<br><br><br>Allah-təala buyurur: <br><br><br>إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَ لِكلُ‏ِّ قَوْمٍ هَاد<br><br><br>"Sən yalnız (insanları Allahın əzabı ilə) qorxudansan. Hər bir tayfanın bir hidayət edəni (doğru yol göstərəni) vardır”[3].<br><br><br>Təbəri səhih sənədlə Peyğəmbərdən (s) nəql edir: "Mən (insanları Allahın əzabı ilə) qorxudan, Əli isə hidayət edəndir (doğru yol göstərəndir). Ey Əli, hidayət olanlar (olmaq istəyənlər) səninlə hidayət olsunlar”[4]. <br><br><br>Abdullah ibn Əhməd ibn Hənbəl səhih sənədlə Əlidən (ə) bu ayənin təfsiri haqqında belə nəql edir: "Peyğəmbər (s) (insanları Allahın əzabı ilə) qorxudan, mən isə Bəni-Haşimdən olan hidayətçiyəm (doğru yol göstərənəm)”[5]. <br><br>&nbsp;<br><br><br>Hibri səhih sənədlə İbn Abbasdan nəql edir: إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ ayəsində məqsəd Peyğəmbər (s), وَ لِكلُ‏ِّ قَوْمٍ هَاد ayəsində isə məqsəd Əlidir (ə)[6]. <br><br><br>Hakim Nişapuri məlum ayəni izah edərkən səhih sənədlə Əlidən (ə) Peyğəmbərin (s) belə buyurduğunu nəql edir: "Allahın rəsulu (s) (insanları Allahın əzabı ilə) qorxudan, mən isə hidayətçiyəm (doğru yol göstərənəm)”[7].<br><br><br>Eyni məzmunlu hədisi doqquz səhabə, eləcə də iyirmi dörd əhli-sünnə alimi qeyd etmişdir. <br><br>--------------------------------------------------------------------------------<br><br><br><br><br>&nbsp;[1] "İmam Əli ", İbn Əsakir, c.1, səh. 364. <br><br><br>&nbsp;[2] "Səhihi-Tirmizi ", c. 5, səh. 327.<br><br><br>&nbsp;[3] "Rəd”, 7. <br><br><br>&nbsp;[4 "Came əl-bəyan”, məlum ayəni&nbsp; izah edərkən. <br><br><br>[5] "Müsnədi-Əhməd”, c. 1, səh. 126.<br><br><br>&nbsp;[6] "Təfsiri-Hibri”, səh. 281.<br><br><br>&nbsp;[7] "Müstədrəki-Hakim”, c. 3, səh. 129.</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/hli_beyt_quranda/2011-12-09-116 Əhlibeyt zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/hli_beyt_quranda/2011-12-09-116 Fri, 09 Dec 2011 00:10:58 GMT <div align="center"><span style="font-size: 12pt;"><b>Peyğəmbərin (s) zöhd və ibadəti</b></span><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/58541736.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s58541736.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/58541736.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s58541736.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>Bismillahir-rəhmanir-rəhim<br>Allahın Rəsulu (s) o qədər ibadət edirdi ki, özünü məşəqqət və əziyyətə salırdı. Elə buna görə də Allah Taala Qurani Kərimin "Taha” surəsinin 1-ci ayəsini göndərərək buyurdu:<br>"Biz Quranı sənə məşəqqət çəkməyin üçün nazil etmədik!”<br>İmam Cəfər Sadiq (ə) buyurur: "Allahın Rəsulu (s) vacib namazlardan iki dəfə çox müstəhəb namaz qılar, vacib orucdan iki dəfə çox müstəhəb oruc tutardı.”<br>"Sünənün-Nəbi”, səh: 234.<br>Cəfər ibn Əhməd Qumi "Zuhdun-Nəbi” kitabında rəvayət edir ki, Allahın Rəsulu (s) namaza duranda Allahın qorxusundan rəngi qaçardı, ondan sızıltılı səs eşidilərdi. Həmçinin namaz qılanda yer üzərinə sərilmiş paltar kimi olardı. <br>Əllamə Məclisi özünün "Biharul-ənvar” kitabında Aişədən belə nəql edir: "Allahın Rəsulu (s) bizlə söhbət edər, biz də onunla danışardıq, amma namaz vaxtı gələndə elə bir halda olardı ki, sanki nə o bizi tanıyır və nə də biz onu tanıyırıq.”<br>Əbu Bəsir İmam Məhəmməd Baqir (ə)-dan rəvayət edir ki: "Allahın Rəsulu (s) bir gecə Aişənin yanında idi. Aişə dedi: Nə üçün ibadət etməyə görə özünə bu qədər əziyyət verirsən, bir halda ki, Allah Taala sənin keçmiş və gələcək günahlarını bağışlamışdır?<br>Həzrət buyurdu: Mən şükr edən və minnətdar bəndə olmayımmı?” <br>"Üsuli-kafi” kitabında İmam Cəfər Sadiq (ə)-dan rəvayət olunmuşdur ki, Allahın Rəsulu (s) buyurmuşdur: "İnsanların ən üstünü o kəslərdir ki, ibadətə aşiq olmuş, onu qucaqlamış, qəlbi və canı ilə sevmiş, cismi və bədən əzaları ilə onu yerinə yetirmiş, ibadət üçün hər şeydən əlini çəkmişlər. Belə bir halda bu insan üçün dünyada çətinliklə yaxud asanlıqla yaşamağın heç bir fərqi yoxdur.”<br>Həmçinin "İləlüş-şərayi” kitabında Ənəs ibn Malikdən rəvayət olunmuşdur ki, Allahın Rəsulu (s) buyurmuşdur: "Mənim üçün gecə yarısı iki rükət namaz qılmaq dünyadan və dünyada olanların hamısından daha əzizdir.”<br>Seyyid ibn Tavus "İqbal” kitabında yazır: "Mübarək Ramazan ayı gəldikdə Peyğəmbər (s)-in halı dəyişərdi, çoxlu namaz qılar, dualarda çoxlu ahu-zar edərdi. Allahdan qorxma halı aşkar görünərdi.”<br>"Məcmueyi-Vərram” kitabında rəvayət edilmişdir ki, hər hansı bir iş Peyğəmbər (s)-i qəmgin və pərişan etsəydi namaz qılmaq və oruc tutmaqla o qəmin aradan getməsini istəyərdi.<br>Məhəmməd ibn Süleyman İmam Cəfər Sadiq (ə)-dan və İmam Rza (ə)-dan nəql edir ki: "Biz İmamdan Ramazan ayında necə namaz qılmaq və Peyğəmbər (s)-in bu ayda nələr etməsi haqqında soruşduqda buyurdu: Ramazan ayının birinci gecəsi gəldikdə Allahın Rəsulu (s) məğrib namazını və onun dörd rükət nafiləsini hər gecə məsciddə qılardı, bunun ardınca ayağa qalxar və daha on iki rəkət namaz qılardı. Sonra evə gedərdi. <br>Camaat o həzrətin çoxlu namaz qılmasının səbəbini soruşarkən buyurardı: "Əlbəttə, bu namazlar Ramazan ayının başqa aylardan fəzilətli olması üçündür.” Sabahkı gecə namaz qılmaq üçün Peyğəmbər (s) ayağa qalxdı, camaat o həzrətin arxasında namaz qılmaq üçün sıraya düzüldülər. Peyğəmbər (s) buyurdu: Ey camaat! Bu nafilə namazlarıdır, nafiləni camaatla qılmaq olmaz, hər biriniz ayrıca öz namazlarınızı qılın. Allah Taala sizə necə öyrədibsə eləcə də qılın və bilin ki, müstəhəb namazları camaatla birgə qılmazlar.<br>Bundan sonra hərə bir tərəfə dağılışdı və öz namazlarını qılmağa başladılar. Elə ki, Ramazan ayının on doqquzuncu gecəsi gəldi, o həzrət gün batan vaxt qüsl etdi, sonra məğrib namazını qıldı. Daha sonra dörd rəkət namaz qıldı və evə getdi. Elə ki, Bilal işa namazının azanını dedi, Allahın Rəsulu (s) gəlib camaatla işa namazını qıldı, sonra oturaq halda iki rəkət işa namazının nafiləsini qıldı, sonra ayağa qalxdı və Qədr gecəsinin yüz rəkət xüsusi namazını qıldı, hər rəkətdən sonra on dəfə İxlas surəsini oxuyurdu. Bu namazları da bitirdikdən sonra on bir rükətlik gecə namazını qılmağa başladı. İyirminci gecədə məğrib namazından sonra səkkiz rəkət və işa namazından sonra on iki rəkət Ramazan ayının məxsus nafiləsini qıldı. İyirmi birinci gecə günəş batan zaman qüsl etdi və on doqquzuncu gecədə etdiklərini bu gecə də etdi. İyirmi ikinci gecədən etibarən öz namazlarını çoxaltmağa başladı. Belə ki, məğrib namazından sonra səkkiz rəkət, işa namazından sonra isə iyirmi iki rəkət xüsusi nafilə namazını qıldı. İyirmi üçüncü gecə gəldikdə yenə də günəş batan zaman qüsl etdi. On doqquz və iyirmi birinci gecədə etdiyi ibadətləri yerinə yetirdi.”<br>İmam (ə)-dan Peyğəmbər (s)-in ayrıca hər gün qıldığı əlli rəkət nafilə namazı haqqında soruşduq. İmam (ə) buyurdu: "Peyğəmbər (s) başqa aylarda qıldığı əlli rəkət nafilə namazını Ramazan ayında da qılar və ondan əskiltməzdi.”<br>"Sünənün-Nəbi” səh: 244-247.<br>Peyğəmbər (s)-in təvazökarlığı<br>Allahın Rəsulu (s) o dərəcədə təvazökar idi ki, fəqirlər və kasıblar ilə oturar, onlarla birlikdə yemək yeyər və buyurardı: "Mən də Allahın bəndəsiyəm, bəndələr kimi yeyir, bəndələr kimi otururam.”<br>Zeyd Şəhham imam Cəfər Sadiq (ə)-dan rəvayət edir ki, buyurdu: "Allah Taala həzrət Məhəmməd (s)-i peyğəmbərliyə seçdiyi andan o həzrətin vəfatınadək Peyğəmbər (s) bir şeyə söykənərək yemək yemədi, kasıblar kimi yemək yeyir, onlar kimi də otururdu.<br>Zeyd deyir: Soruşdum "nə üçün belə edirdi?” İmam Cəfər Sadiq (ə) buyurdu: Allah Taalanın qarşısında təvazökarlıq üçün.”<br>"Biharul-ənvar”, 16-cı cild, səh: 261.<br>Başqa bir hədisdə imam Cəfər Sadiq (ə) buyurur: "Peyğəmbər (s) hansı evə getsəydi yuxarı başa keçməz, elə qapının yanındaca oturardı.”<br><br>"Üsuli-kafi”, Əl-işrə kitabı, 6-cı hədis.<br>Mərhum Deyləmi özünün "İrşadul-qulub” kitabında yazır: "Allahın Rəsulu (s) ayaqqabısına və paltarına özü yamaq vurub. Qoyunları özü sağardı, xidmətçilərlə birlikdə yemək yeyərdi. Quru yerdə oturardı, ulağa minərdi, çox vaxt başqalarını da öz yerində otuzdurardı, evi üçün özü bazarlıq edərdi. Heç bir xəcalət çəkmədən aldıqlarını özü evə aparardı, hamı ilə - istər böyük, istər kiçik, kasıb ya varlı - əl ilə görüşər və görüşdüyü şəxs əlini çəkmədən Peyğəmbər (s) əlini çəkməzdi. Qarşısına çıxan hər kəsə - böyüklü kiçikli – salam verərdi, kim o Həzrəti (s) süfrəsinə dəvət etsəydi kasıb süfrəsi olsaydı belə, süfrədə cəmi bir neçə xurma olmasına baxmayaraq onların dəvətini qəbul edərdi.<br>"İrşadul-qulub”, 2-ci cild, səh: 74.<br>Şeyx Səduq imam Məhəmməd Baqir (ə)-dan rəvayət edir ki, Peyğəmbər (s) buyurdu: "Beş şeydən ölənədək əl çəkmərəm: Bəndələrlə (qullarla) birgə yemək yeməkdən, palansız ulağa minməkdən, keçini öz əlimlə sağmaqdan, yun paltar geyinməkdən, uşaqlara salam verməkdən, təki məndən sonra bunlar sünnət olsun.”<br>"Əmali” müəllif: Şeyx Səduq, 17-si məclis, hədis 2.<br>Rəvayət olunur ki, Peyğəmbər (s) səfərdə idi, yemək üçün bir qoyun kəsilməsini əmr etdi. Yoldaşlarından biri dedi: Onu kəsmək mənim boynuma.<br>Başqası dedi: Dərisini soymaq da mənim boynuma.<br>Başqa birisi dedi: Xörəyi bişirmək də mənim boynuma.<br>Beləcə hər kəs bir işi öz boynuna götürdü. Rəsuli Əkrəm (s) buyurdu: Elə isə ocaq qalamaq üçün odun yığmaq da mənim boynuma.”<br>Dedilər: Ey Allahın Elçisi, biz özümüz odun yığacağıq, daha sizin zəhmət çəkməyinizə ehtiyac yoxdur.<br>Həzrət (s) buyurdu: Bilirəm, amma özümü sizdən üstün saymaq istəmirəm, çünki Allah Taala özünü başqalarından üstün sayan bəndəni xoşlamır.<br><br><br>"Müntəhal-amal”, 1-ci cild, səh: 18.<br><br><br>Bir kişi həzrət Peyğəmbər (s) üçün süd və bal gətirmişdi. Allahın Rəsulu (s) buyurdu: "Bunların biri olan yerdə o birisinə ehtiyac yoxdur. Mən bunların ikisini də yeyə bilmərəm, bu işi başqalarına da haram etmirəm, mən yalnız Allah qarşısında təvazökar olmaq üçün belə edirəm. Çünki kim Allah Taalanın qarşısında təvazökar və başıaşağı olarsa Allah onu ucaldar. Amma kim təkəbbürlük və lovğalıq edərsə Allah Taala onu alçaldar.”<br>"Tuhəful-uqul”.<br>Peyğəmbər (s) oturduğu məclisin yuxarı-aşağısı olmazdı, hamı dövrəvari oturardı. Ənəs ibn Malik deyir: "Biz Peyğəmbər (s)-in yanına getdikdə orada dövrəvari oturardıq.”<br>Həmçinin Cabir nəql edir ki, həzrət Peyğəmbər (s) yola çıxarkən səhabələr o həzrətdən irəlidə yol gedər və arxanı mələklər üçün saxlayardılar.<br>"Sünənün-Nəbi”, səh: 70.<br>Əbuzər Ğəffari rəvayət etmişdir ki, Allahın Rəsulu (s) təvazökarlıqla və çox sadə tərzdə səhabələri ilə oturardı. Özgə bir şəxs içəri girsəydi səhabələr Peyğəmbər (s)-i göstərməsəydi, həmin şəxs oturanların hansının Peyğəmbər (s) olduğunu bilməzdi. Biz həzrət Peyğəmbər (s)-dən xahiş etdik ki, başqaları onu tanısınlar deyə onun üçün bir yer düzəldək. Həzrətin razılığını əldə etdikdən sonra daş və gil ilə bir yer düzəltdik. Allahın elçisi daşın üstündə oturdu və biz də onun ətrafına toplaşdıq.<br>"Sünənün-Nəbi”, səh: 53.<br>Əbul-Fəth Razi öz təfsirində yazır: "Peyğəmbər (s) belə bir dua edərdi: İlahi, məni kasıblar kimi yaşat, kasıblar kimi öldür, qiyamət günü kasıblarla birgə dirilt!” <br>İmam Məhəmməd Baqir (ə) buyurur: "Bir mələk Peyğəmbər (s)-in yanına gəlib dedi: Allah Taala iki şeydən biri seçməyi sənin ixtiyarında qoymuşdur, hansını istəyirsən seç. Birincisi budur ki, həm təvazökar, həm də elçi olasan. O biri budur ki, Süleyman (ə) kimi padşah və peyğəmbər olasan.<br>Peyğəmbər (s) Cəbrailə (ə) baxdı və o da işarə ilə təvazökarlığı göstərdi. Peyğəmbər (s) buyurdu: Mən bəndəçilik və təvazökarlıqla peyğəmbərliyi seçirəm.”<br>"Biharul-ənvar”, 18-ci cild, səh: 334; "Üsuli-kafi”, Təvazö fəsli, hədis 5.<br>"Məkarimul-əxlaq” kitabında Peyğəmbər (s)-in həyatı barədə Əbu Səid Xidri rəvayət edir ki, Allahın Rəsulu (s) pərdə arxasındakı qızlardan da həyalı idi. Belə ki, əgər bir şeydən xoşu gəlməsəydi o saat simasından bilinərdi (daha sözlə deməyə ehtiyac olmazdı).<br>"Sünənün-Nəbi”, səh: 23.<br><br>Fərhad Mirzə//abna.ir//</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/peyg_mb_rin_s_zohd_v_ibad_ti/2011-12-08-114 Əhlibeyt zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/peyg_mb_rin_s_zohd_v_ibad_ti/2011-12-08-114 Thu, 08 Dec 2011 19:51:11 GMT <div align="center"><span style="font-size: 10pt;"><b>&nbsp;İmam Zamanın (ə) anası Həzrət Nərgiz (ə)</b></span><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/95652235.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s95652235.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/95652235.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s95652235.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>Qədim döyüşlərdə, adət üzrə bir kəndi, ya şəhəri fəth etsəydilər, düşmən qoşununun kişi və qadınlarını əsir edərək bazarlarda qul kimi satardılar. İmam Zamanın (ə) anası – Həzrət Nərgiz (ə) çox iffətli, pak və möhtərəm bir qadın idi. O, döyüş əsirləri ilə birgə şərqi Rumdan (indiki Türkiyə ərazisindən) İraqa gətirilmiş qızlardan idi. İmam Hadi (ə) oğlu imam Həsən Əsgərinin (ə) (on birinci İmam (ə) və Həzrət imam Zamanın (ə) atası) onunla ailə qurması üçün Həzrət Nərgizi (ə) aldı. Bu evlənmə nəticəsində 255-ci hicri ilində, şaban ayının 15-də, Samirra şəhərində nurani bir övlad, yəni Həzrət imam Zaman (ə) dünyaya gəldi. Dünya indi həmin şəxsin vücuduna bağlıdır və o qeyb pərdəsi arxasındadır. Bir gün gələcək, dünya onun rəhbərliyi və nəzarəti altında ədalət, məhəbbət və səfa-səmimiyyətlə dolacaqdır. İndi isə diqqət yetirin, imam Zamanın (ə) anası Nərgiz Xatun (ə) (Həzrət Nərgizin (ə) əsil adı Məlika idi. Sonralar Nərgiz və Siqəl də adlandırılmışdır.) kimdir və imam Həsən Əsgərinin (ə) evinə necə gəlib çıxıb?<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Nərgiz (ə) – İsanın (ə) vəsisi Şəmunun nəvəsi<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Zamanın (ə) anasının adı "Məleykə” (Məlika) idi. O, ata tərəfindən şərqi Rum imperatorunun oğlu Yəşuanın qızı, ana tərəfindən isə Şəmunun nəvəsidir. Şəmun Həzrət İsanın (ə) yaxın sirdaşlarından və onun vəsisiydi. Məleykə sarayda, imperator ailəsində yaşamasına baxmayaraq, çox iffətli və pak bir qız idi. Elə bil ki, heç bu ailədə yaşamırdı. O, anasına və öz anası tərəfə oxşamış, Şəmun kimi yaşamış və İsa ibn Məryəm kimi səfa-səmimiyyətli, mənəviyyatlı olub xüsusi bir paklığa malik idi. Buna görə də o, dünyapərəst imperator ailəsi ilə qaynayıb-qarışmaq istəmirdi. Əksinə, çox istəyirdi ki, pak və allahpərəst bir ailədə yaşasın. Allah ona kömək etdi və o, möcüzəli bir şəkildə hədəf və istəyinə çatdı.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət Nərgizin (ə) elçiliyi və nikah məclisi<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məleykə ailə qurmaq yaşına çatanda babası Rum imperatoru onu qardaşı oğlu ilə evləndirmək istədi. Heç kəs imperatorun fərmanına itaətsizlik edə bilmədiyi üçün imperator özü qardaşı oğlu tərəfindən Məleykəyə elçilik etdi və sonra çox əzəmətli bir nikah məclisi qurdu. O məclisdə üç yüz nəfər seçilmiş ruhani, xaçpərəst keşiş, yeddi yüz nəfər ordu komandiri, zabitlər, dörd min nəfər əşraf, etimadlı və varlı adamlardan iştirak edirdi.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məclis imperatorun əz`əmətli sarayında təşkil olundu. Sarayın xüsusi yerində əqiq, yaqut, qızıl, gümüş və müxtəlif ləl-cəvahirlərlə bəzədilmiş böyük bir taxt qoydular. İmperatorun qardaşı oğlu o taxtın üstündə oturdu. Nikah mərasiminin tədarükü görüldü. Qapıçı və xidmətçilərin hər biri xüsusi xidmət paltarlarıyla öz yerlərində durdular. Sarayın ətrafındakı qırx çıraq və digər çilçıraqlar məclisə xüsusi gözəllik verirdi. Zəng çalındı. Tanınmış məsihi ruhaniləri əllərində müqəddəs İncili açıb bir neçə ayə oxumaq istəyəndə zəlzələ baş verdi. Saray titrədi. Hər kəs taxtın üstündə oturmuşdusa, yerə yıxıldı. İmperatorun özü və qardaşı oğlu da taxtdan yerə yıxıldılar. Orada olanları qorxu və titrəmə bürüdü. Böyük keşişlərdən biri imperatorun hüzuruna gəlib ərz etdi: "Bu təəccüblü hadisə Allahın qəzəb və bəlasının nişanəsi, mərasimin sona yetməsinin əlamətidir. Bizi mürəxxəs etsəydiniz, gedərdik”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmperator məclisin xətm olmasını elan etdi və hamı dağılışdı. Sonra o əmr etdi ki, yerə düşmüş çırağı, qəndili, taxtı və digər əşyaların hamısını öz yerində qoysunlar.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmperator bu dəfə Məleykəni digər qardaşı oğlu ilə evləndirmək qərarına gəldi və öz-özünə belə düşündü: "Bu zəlzələ hadisəsi ona görə baş verdi ki, Məleykə birinci qardaşım oğlu ilə deyil, ikinci qardaşım oğlu ilə evlənsin”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məclisi keçirmək üçün sarayı ötən dəfəki kimi bəzədilər. Qapıçılar və xidmətçilər özlərinə məxsus yerdə durdular. Taxtı da öz yerində qoydular. Möhtərəm məsihi ruhaniləri xüsusi paltarlarda, əllərində şamdanlar taxtın kənarında durdular. İkinci qardaşı oğlu da özünə məxsus taxtda oturdu. Nikah mərasimi başlandı. Keşişlər nikahı oxumaq istəyəndə yenə də zəlzələ baş verdi. Bütün məclisdəkilər pərişan oldular, rəngləri qaçdı və məclis bir-birinə dəydi, taxtlar çevrildi. İmperator və ikinci qardaşı oğlu da taxtdan yerə yıxıldılar. Hamı dəhşətli halda sarayı tərk edərək öz evinə getdi. İmperator qəm-qüssə və fikirə qərq oldu. O, bir an da olsun belə, bu iki təəccüblü hadisəni unuda bilmirdi.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Nərgizin (ə) maraqlı yuxusu<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məleykə, pak təbiətli bir qız olduğu üçün, o cür adamlarla evlənməyə razı deyildi. Onun arzusu allahpərəstlik, mənəviyyat və səfa-səmimiyyətlə dolu olan evə getmək idi. Amma baş vermiş bu iki hadisə, onu da fikirə qərq etmişdi. O, öz-özünə deyirdi: "Mənim axırım necə olacaq? Axırda hara gedəcəyəm? Pərvərdigara, mənə kömək ol və mənə nicat ver”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O, daim fikirli və qəmgin olardı. Bir gecə yuxu aləmində gördü ki, cəddi Şəmun Həzrət Məsihlə (ə) və Həzrət Məsihin (ə) ən yaxın sirdaşlarıyla birgə saraya daxil oldular. Yuxu aləmində Məleykəyə deyildi: "Saraya daxil olan bu adamlar İslam Peyğəmbəri (s), imam Əli (ə), imam Həsən (ə), imam Huseyn (ə), imam Səccad (ə), imam Baqir (ə), imam Sadiq (ə), imam Kazım (ə), imam Rza (ə), imam Cavad (ə), imam Hadi (ə) və imam Həsən Əsgəridir (ə)”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İslam Peyğəmbəri (s) Həzrət Məsihə (ə) dedi: "Biz bura Məleykəni Şəmundan oğlum Həsən Əsgəriyə (ə) almaq üçün gəlmişik”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət Məsih (ə) Şəmuna dedi: "Bəh-bəh! Səadət sənə üz gətirib. Özünü Muhəmmədin (s) ailəsi ilə qohum et”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Şəmun bu təklifdən çox sevindi. Sonra Həzrət Muhəmməd (s) minbərə qalxdı, nikah xütbəsini oxudu və Məleykə ilə imam Həsən Əsgərinin (ə) kəbinlərini kəsdi. Sonra Həzrət Məsihin (ə) yaxın sirdaşları bu nikaha şəhadət verdilər (yəni şahid olduqlarını bildirdilər).<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Yuxu aləmində İslamı qəbul etməsi<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məleykə deyir: "Yuxudan oyandım. Ancaq mənə təhlükə yaranmaması üçün yuxumu heç kimə, hətta cəddim (babam) Rum imperatoruna belə demədim. Lakin gecə-gündüz bu maraqlı yuxu barəsində fikirləşirdim və öz-özümə deyirdim: "Mən buradayam. İmam Həsən Əsgəri (ə) isə buradan çox uzaq bir şəhərdədir. Onun evinə necə gedib çıxa bilərəm? İmam Həsən Əsgərinin (ə) məhəbbəti tamam qəlbimi bürümüşdü. Yalnız onun barəsində fikirləşirdim. Axırda xəstələnib yatağa düşdüm. Mənim müalicəm üçün bütün Rum həkimlərini gətirdilər. Ancaq onların müalicəsi nəticəsiz qaldı. Çünki mənim xəstəliyim cismi xəstəlik deyildi. Bir gün atam məndən naümid olub dedi: "Sənin bir arzun varmı ki, onu yerinə yetirim?<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ona dedim: "Arzum budur ki, döyüşdə əsir düşmüş müsəlmanlara çətinlik yaratmayasınız, onlara işgəncə verməyəsiniz. Bəlkə, bu yaxşı işə görə Allah mənim halımı yaxşılaşdıra, sağlamlığımı mənə qaytara, Həzrət Məsih (ə) və anası Məryəm (ə) bu yaxşı işə görə mənə lütf və mərhəmət edələr”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Atam mənim istəyimi yerinə yetirdi. Müsəlman əsirlərinin bəzisini azad etdi, bəzilərinin də cəzasını və işgəncələrini bağışladı. Mən çox sevindim. O gündən sonra mənim halım günbə-gün yaxşılaşmağa başladı. Bunu görən atam müsəlman əsirlərindən çoxunun ürəyini ələ aldı, onları razı saldı və bağışladı. Bu hadisədən on dörd gecə ötdü. Bir gecə yatdım və yuxuda gördüm ki, dünya və axirətin əziz və möhtərəm xanımı Fatimeyi-Zəhra (ə) ilə Həzrət Məryəm (ə) bir neçə digər qadınla mənim yanıma gəldilər. Həzrət Məryəm (ə) mənə dedi ki, bu xanım sənin ərinin anasıdır. İxtiyarsız həyat yoldaşım imam Həsən Əsgərini (ə) xatırladım. Ürəyim üzüldü və Fatimeyi-Zəhraya (ə) ərz etdim ki, imam Həsən Əsgəridən (ə) gileyliyəm. Mənə baş çəkmir. Daha ağlamaq mənə aman vermədi, zar-zar ağladım. Həzrət Fatimə (s.ə) buyurdu: "Nə qədər ki, sən xaçpərəstsən, oğlum sənin sorağına gəlməyəcək. Əgər Allah və Həzrət Məsihin (ə) səndən razı qalmasını istəyirsənsə, İslam dinini qəbul et, gözlərin imam Həsən Əsgərinin (ə) camalını görməklə aydınlaşsın”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Mən dedim: "Ey möhtərəm xanım! Bütün vücudumla İslamı qəbul etməyə hazıram”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həzrət (ə) buyurdu: "De, əşhədu ənla ilahə illəllahu və əşhədu ənnə Muhəmmədən (s) rəsuləllah”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Mən dedim: "Allahın birliyinə və Həzrət Muhəmmədin (s) peyğəmbərliyinə şəhadət verirəm”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bu zaman Fatimeyi-Zəhra (ə) məni məhəbbətlə bağrına basıb nəvaziş etdi və buyurdu: "Sevin! Sənə müjdə verirəm ki, bundan sonra imam Həsən Əsgəri (ə) görüşünə gələcək və sən onun ziyarətinə müvəffəq olacaqsan!”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Yuxudan oyandım. Çox sevindim. Daim Allahın birliyinə və Muhəmmədin (s) peyğəmbərliyinə şəhadəti dilimə gətirirdim. İmam Həsən Əsgərinin (ə) intizarında idim. Hər gecə həmin fikir və düşüncəylə yatırdım. Bir gecə yuxuda gördüm ki, imam Həsən Əsgəri (ə) görüşümə gəlib. Onunla görüşdən çox sevindim. Gileyləndim ki, niyə mənim görüşümə gəlmirdin? Mənim qəlbim sənin məhəbbətində qərq olmuşdu.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O buyurdu: "Ayrılığa səbəb bu idi ki, sən İslam dinində deyildin. Bundan sonra Allah səni zahirdə mənim həyat yoldaşım edənə kimi görüşünə gələcəyəm”. Yuxudan oyandım. Hər gecə o böyük insanı yuxuda görərdim. Bundan sonra halım yaxşılığa doğru gedirdi. Allahın mərhəməti ilə öz sağlamlığımı yenidən əldə etdim.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Rumlularla müsəlmanların döyüşü<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məleykə arzu edirdi ki, bir gün Rum imperatoru ailəsindən uzaqlaşsın, bu ailənin dünyapərəstlik mühitindən nicat tapsın və imam Həsən Əsgərinin (ə) evində xidmət və iftixar səadətinə nail olsun. Bu zaman rumlularla müsəlmanlar arasında uzun müddətli müharibə davam edirdi. Bu müharibələrdə bəzən müsəlmanlar qalib gəlirdilər, bəzən də rumlular. Təbiidir ki, müharibədə insanlar əsir alınıb, əsarətə düşərdilər. Bu uzun müddətli döyüşlərdə bəzən müsəlmanlar rumlulara əsir düşər, bəzən də əksinə, rumlular müsəlmanlara əsir olardılar. O zaman adət-ənənə belə idi ki, əsirləri kəniz və qul kimi satar, ya da öz əsirləri ilə dəyişərdilər. Səfərlərin birində, Məleykə bir neçə qadınla imperatorla birlikdə olan zaman İslam ordusuyla rastlaşdılar. Rumlularla İslam ordusu arasında toqquşma baş verdi. Bu savaşda müsəlmanlar qalib gəldilər. Qadınların bir hissəsi, o cümlədən Məleykə müsəlmanlara əsir oldular. Əsirləri gəmilərlə Dəclə çayı ilə satmaq üçün Bağdada gətirdilər. Alverçilərdən biri, Əmr ibn Yəzid adlı tanınmış qul alverçisi idi.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hadinin (ə) təyin etdiyi nümayəndəBir gün imam Həsən Əsgərinin (ə) əziz və möhtərəm atası imam Hadi (ə) Samirra şəhərində təcrübəli qul alverçisi olan dostu Buşr ibn Süleymanla görüşərək, ona altında öz imzası olan və rum dilində yazılmış bir məktub verdi. Həmçinin, ayrıca bir pul kisəsi də verərək buyurdu: "İstəyirəm Bağdada gedib, bu pul kisəsi ilə bir kənizi alıb bura gətirəsən”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Buşr ibn Süleyman dedi: "Çox yaxşı. Hər nə əmr etsəniz, itaət edərəm”. İmam Hadi (ə) buyurdu: "İndi isə eşit, izah edim necə alacaqsan. Filan gün buradan Bağdada tərəf hərəkət edərsən. Çalış ki, filan gün dan yeri sökülməmişdən qabaq Bağdadın tanınmış çay körpüsünün yanına yetişəsən. Ora çatanda görəcəksən ki, bir neçə gəmi öz yükünü boşaltmaq üçün çayın kənarına gəlirlər. Bu zaman əsir düşmüş qadınların gəmidən düşürülüb, kəniz kimi satışa qoyulduğunu görəcəksən. Müştərilər gəlib kənizləri alıb özləri ilə aparacaqlar. Diqqət et. Görəcəksən ki, gəmilərdən birində Əmr ibn Yezid bir qızı satır. Qul alverçiləri kənizləri alıcılara göstərəcəklər. Amma o qız özünü göstərməyə icazə verməyəcək. Öz hicab və iffətini qoruyacaq. O, iki ipək paltar geyinmiş olacaq və çiynində dəridən qiymətli bir paltarı vardır. Qul alanlar onu görüb almaq üçün israr edərlər. O, narahat olub rumca deyər: "Amandır, hicabım əldən getməsin!”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Alıcılardan biri deyər: "Mən bu kənizi üç yüz dinara alıram”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Qız ona cavab verər: "Süleymanın mülkü qədərincə var-dövlətin olsa belə, sənin kənizin olmağa razı deyiləm”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Əmr ibn Yezid o qıza deyər: "Çarə yoxdur, gərək səni satam”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O deyər: "Tələsmə! Mən istədiyim müştəri tapılacaq. Gərək müamilə iki tərəfin razılığı ilə olsun”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bu zaman Əmr ibn Yezidin yanına get. De ki, bu qadın üçün rum dilində yazılmış bir məktub var. Bu məktubu o qadına ver oxusun. Əgər razı olsa, onu nişanə və əlamətləri bu məktubda yazılmış şəxs üçün alacağam. Məktubu ona verəndə o, razı olacaq. Bu zaman onu al və buraya gətir”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Məleykə bir neçə qadınla birlikdə əsir olanda, onu heç kəsin tanınması üçün özünü Nərgiz adlandırırdı (onu ərəbcə tələffüzü Nərcisdir).<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Buşr ibn Süleyman imam Hadinin (ə) tapşırığı əsasında müəyyən olunmuş gün Bağdada gələrək səhər tezdən çaydakı körpünün yanına getdi. O, burada gəmilərin körpüyə çatdığını və kənizlərin satışa qoyulduğunu gördü. Bu zaman imam Hadinin (ə) buyurduğu xüsusiyyətlərə malik olan kənizi gördü. Müştərilər onu almaqda israr etsələr də o, onların kənizi olmağa meyilli deyildi. Buşr qabağa gəldi və satıcının icazəsi ilə imam Hadinin (ə) məktubunu Nərgizə verdi. Nərgiz o məktubu oxuyanda ixtiyarsız əhvalı dəyişdi və gözləri yaşardı. Sevincindən qəhər boğazını tutduğu halda sahibi Əmr ibn Yezidə dedi: "Məni bu məktubun sahibinə sat”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O, israr və təkidlə hökmən məktub sahibinə satılmasını tələb etdi. Əmr ibn Yezid qiymət barəsində Buşr ibn Süleymanla söhbət etdi. O, İmam Hadinin (ə) göndərdiyi kisədəki həmin miqdar pulla razılaşdı. Buşr deyir: "Pul kisəsini verib kənizi aldım və onunla birlikdə oradan çıxıb yola düşdük. O, tez-tez məktubu çıxardıb öpür və gözlərinə sürtürdü. Mən təəccüblənib dedim: "Sən ki, məktub sahibini tanımırsan, niyə məktubu bu qədər öpürsən?”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O dedi: "Sənin mərifət və agahlığın azdır. Əgər Peyğəmbəri (s) və onun canişinlərini tanısaydın, belə deməzdin?”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Sonra öz əhvalatını əvvəldən axıra kimi mənim üçün danışdı. Mən Həzrət Nərgizin (ə) ali məqamlı və düşüncəli olduğunu, mənəvi şəxsiyyətini və paklığını anladım. Bundan sonra ona çox ehtiram etdim. İmam Hadi (ə) ona: "Xoş gəldin” – dedi və əhvalını soruşdu. Sonra bacısı Həkimə Xatuna bu barədə xəbər verdi və ona buyurdu: "Bu, intizarında olduğun o möhtərəm qadındır”. <br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Həkimə onu bağrına basdı, xoş gəldin və təbrik dedi. İmam Hadi (ə) ona buyurdu: "İslamın izzətini, xristianlığın zillətini necə gördün?”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; O ərz etdi: "Sizin məndən daha yaxşı bildiyiniz şeyi mən necə deyə bilərəm”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Sonra imam Hadi (ə) bacısı Həkiməyə buyurdu: "Onu evə apar və İslam dininin hökmlərini ona öyrət. O, oğlum Həsənin həyat yoldaşı və Ali Muhəmmədin (s) Məhdisinin (ə) anası olacaq”.<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hadinin (ə) Nərgizə (ə) müjdəsi<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; İmam Hadi (ə) üzünü Nərgizə tutaraq dedi: "Müjdə olsun sənə, dünya zülmə qərq olduqdan sonra onu başdan-başa ədalət dolu hökümət nuru ilə dolduracaq bir övlada!”<br>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Bəli, belə pak və ağıllı bir qız, şahların çirkin həyat tərzi ilə dolu sarayından xilas olaraq, anasının cəddi (ulu babası) Şəmunun yolunu getdi və həmin müqəddəs əqidə və hədəfi davam etdirdi. Allah da ona bu işdə yardım etdi. Sonra o, imam Həsən Əsgərinin (ə) həyat yoldaşı və Həzrət imam Zamanın (ə) anası olmaq ləyaqət və iftixarına nail oldu. İmam Hadinin (ə) bacısı onu Seyidə (xanım) kimi çağırardı. Bu xoş səadətli qadın hicri 261-ci ildə, bəzi rəvayətlərə əsasən imam Həsən Əsgəridən (ə) əvvəl dünyadan getdi. Onun qəbri Samirra şəhərində imam Həsən Əsgərinin (ə) məzarının yanındadır. ("Bihar”, c.51, səh.6-10; "Rəyahinuş-şəriət”, c.3, səh.24-32) Bu qadının istedad və ləyaqəti onun şəxsiyyətini elə bir məqama çatdırdı ki, bəşəriyyət aləmində nicat verən Ali Muhəmmədin (s) Qaimi (ə) onun təlim-tərbiyəsi ilə böyüdü.//abna.ir//</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_zamanin_anasi_h_zr_t_n_rgiz/2011-12-08-113 Əhlibeyt zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_zamanin_anasi_h_zr_t_n_rgiz/2011-12-08-113 Thu, 08 Dec 2011 19:45:02 GMT <div align="center"><span style="font-size: 12pt;"><b>İmamətin ən ağır illəri</b></span><br><!--IMG1--><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/83165913.jpeg" align="" /><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/83165913.jpeg" align="" /><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>İmam Təqi(ə) və İmam Nəqi(ə) ümmətə ən çətin zamanlarda rəhbərlik ediblər<br>9-cu İmam Muhəmməd Cavad ət-Təqi (ə) və 10-cu İmam Əli Hadi ən-Nəqi (ə) Əhli-Beyt (ə) tarixinin ən ağır günlərində, Abbasi xəlifələrinin Peyğəmbər (ə) nəslinə qarşı zülmünün geniş vüsət tapdığı bir zamanda ümmətə başçılıq ediblər. Xilafət qəsb olunduğu gündən Peyğəmbər (s) xanədanı bu qədər çətinliklə üzləşməmiş, bu qədər təqibə məruz qalmamışdı. Eyni zamanda, onların 50 il imaməti müddətində xilafətə qarşı qiyamların sayı çoxalmışdı. Belə bir şəraitdə xəlifələrə müxalif Əhli-Beyt İmamlarının (ə) boynuna olduqca ağır vəzifə düşürdü. Elə hər iki İmamın (ə) həyatına da bu nöqteyi-nəzərdən yanaşmağa çalışacağıq.<br>Qısa tarix<br>İmam Təqi (ə) hicrətin 195-ci ilində İmam Rza (ə) ilə Səbikə xanımın ailəsində dünyaya göz açıb. İmamın anası Səbikə xanım Peyğəmbərin (s) xanımı Mariyya Qibtiyyə ilə bir nəsildən olub və böyük mənəviyyat sahibi idi. İmam&nbsp; Rzanın (ə) uzun illər övladı olmaması onun tərəfdarlarını imamət barədə tərəddüdə&nbsp; salmışdı. İmamın 40-dan artıq yaşı olanda onun yeganə oğlu Məhəmməd anadan oldu. İmam Rza (ə) xəlifə Məmun tərəfindən zəhərləndiriləndə İmam Məhəmməd Cavadın (ə) 8 yaşı var idi. Həzrət Cavadın (ə) bu yaşda imam olması imamət tərəfdarlarını yenidən çaşqınlığa düçar etdi. Yalnız səhih rəvayətlər və İmam Cavadın (ə) sonsuz elm və hikməti bu şübhələri də aradan qaldırdı. İmam Cavad (ə) təqribən 25 yaşında ikən xəlifə tərəfindən məcburən Mədinədən Bağdada köçürülmüş və Mötəsimin əmrilə zəhərləndirilmişdir.&nbsp; Şəhid edilmiş İmam Muhəmməd Təqi (ə) babası İmam Museyi-Kazimin yanında Kazimeyndə (Bağdad yaxınlığı) dəfn edilib.<br>İmam Hadi (ə) hicrətin 212-ci ilində İmam Cavadla (ə) Səmanə xanımın ailəsində dünyaya gəlib. Xanım Səmanə kəniz olsa da, dövrünün ən təqvalı xanımlarından idi. İmam Cavad (ə) şəhid olduqdan sonra 8 yaşlı Həzrət Hadi (ə) imamət məqamına yetişdi. Artıq imamın azyaşlılığı ilə bağlı problemlər Həzrət Cavadın (ə) dövründə öz həllini tapdığından İmam Hadi (ə) zamanı belə müşküllər ortaya çıxmadı.&nbsp; 33 il imamət edən Həzrət Hadi (ə) məcburən Mədinədən Samirəyə köç- müş, burada da xəlifə Mötəzzin əmri ilə zəhərləndirilmişdir. İmam (ə) öz Samirədəki evində dəfn olunub.<br>Abbasi xilafəti<br>Xilafət zahirən İslam prinsipləri üzərində qurulduğundan və İslam dövləti kimi qəbul olunduğundan həmişə xüsusi ehtirama və əzəmətə malik olub. Hətta, Əməvilərin zülmü öz nəhayət nöqtəsinə çatanda belə, xilafət zahiri islamçılığı qoruyub saxlaya bilirdi. Abbasilərin dövründə vəziyyət dəyişdi. Belə ki, Harun ər-Rəşidin hakimiyyəti altında Abbasi xilafəti öz qüdrətinin ən parlaq dövrünü yaşayırdı. Ancaq bu uğur tez bir zamanda tənəzzüllə əvəz olundu. Xilafət uğrunda Abbasi sülaləsi daxilində qarşıdurmalar, məmurların eyş-işrətə aludə olması, bundan əlavə, daxildə sosial durumun pisləşməsi və bunun nəticəsi olaraq qiyamların çoxalması, separatçı tendensiyaların yaranması, xəlifələrin müxtəlif siyasi qüvvələrin təsirinə düşməsi bu zəmanə üçün səciyyəvidir. Təbii ki, daxili zəifləmə xarici siyasətdə də öz mənfi təsirini göstərirdi.<br>Abbasi xilafətindəki vəziyyəti araşdırarkən əsasən bir məqama diqqət yetirmək lazımdır. Bu, İslam hökuməti prinsipi ilə xilafətin hakimiyyət prinsipi arasındakı ziddiyyətdir. Peyğəmbər (s) xilafəti qurarkən müsəlmanların ictimai həyatını nizamlamaq, cəmiyyətin və ayrı- ayrı fərdlərin mənəvi təkamülü üçün şərait yaratmaq əsas amal idi. Bunun üçün Həzrət Muhəmmədin (s) bütün imkanları var idi – kamil qanun (nəzəri təməl) və kamil mənəviyyat (praktiki təməl). Yəni İlahi dinin qanunları İlahi elçi tərəfindən icra olunurdu, İlahi hökumət İlahi hakim tərəfindən idarə olunurdu. Peyğəmbərdən (s) sonra kamil din qalsa da, kamil hakimlər (imamlar) hakimiyyətdən uzaqlaşdırıldı. Beləliklə də, İslam ümmətinə siyasi və mənəvi cəhətdən rəhbərlik etməyə layiq olmayan xəlifələrin şəxsi nöqsanları&nbsp; ilə&nbsp; kamil&nbsp; dini&nbsp; göstərişlər ziddiyyət təşkil etməyə başladı. Əvvəlcə bu ziddiyyəti ört-basdır etmək mümkün olsa da, vaxt getdikcə natarazlıq daha da dərinləşdi. Artıq xəlifələr nə Peyğəmbər (s) sünnətinə riayət edir, nə də Quranın bəyan etdiyi metodla ölkəni idarə edirdilər. Xəlifələrin dinin yayılması deyil, şəxsi qüdrətini artırmaq istəyi sayəsində əldə olunan zəfərlərinin nəticələri də tez bir zamanda aradan gedirdi. Mənəviyyat hökuməti mənəviyyatsızların əlinə keçdikdə Peyğəmbər (s) xilafəti adi imperiyaya çevrildi, din təkamül deyil, istismar vasitəsinə döndü.<br>Bu proseslə yanaşı, müsəlmanların ictimai şüurunda da dəyişikliklər baş verdi. Pey- ğəmbərin (s) bütpərəstlikdən təzəcə azad etdiyi bədəvi ərəb cəmiyyəti ilə dünyaya elmi və hərbi baxımdan meydan oxuyan müsəlmanlar eyni tutula bilməz. Ona görə də xilafətin əvvəl zamanları bir çox nöqsanlara fikir verilməsə də, artıq Abbasilərin dövründə sosial və siyasi problemlər kütlələri hərəkətə gətirirdi. Bu da öz növbəsində Abbasilər tərəfindən təzyiqləri artırırdı. Abbasilərin dövründə istər imamlar (ə), istərsə də onların tərəfdarları ciddi nəzarət altında saxlanılır, ən ağır əzablara məruz qalırdı. Hərçənd imamlar o zaman heç bir gizli siyasi fəaliyyət göstərməyiblər. Şəraitin tələblərinə uyğun olaraq onların fəaliyyəti tələbə yetişdirmək, tərəfdarlarını qorumaqla məhdudlaşırdı. <br>Qiyamlar&nbsp; <br>Tarixdən bilirik ki, xilafət faktiki IX-X əsrlərdə süqut edib. Yuxarıda qeyd olunduğu kimi, xəlifələr İslam prinsiplərindən üz çevirdiklərindən onların hökuməti təhlükəyə düşdü. Xilafət İslam hökumətinin təcəssümü kimi qəbul olunurdu. Xəlifə İslam prinsiplərindən dönəndə isə müsəlmanlar öz dininin müdafiəsinə qalxırdı. Amma Abbasilərin digər siyasi səhvi ərəb millətçiliyi idi. Xilafətin tərkibinə daxil olan qeyri-ərəblər ərəbləşmə siyasətinin qurbanına çevrilirdi. Milli mədəniyyətini itirməkdə olan xalqlar buna qarşı öz etiraz səslərini ucaltdı.<br>Təəccüblü deyil ki, xəlifə Mütəvəkkil İslam tarixində xilafətə qarşı mübarizə simvolu olan İmam Hüseynin (ə) mübarək məqbərəsini dağıtmış, buranın ziyarətini qadağan etmişdi. Lakin ən alçaq metodlardan istifadə olunmasına baxmayaraq, xilafətin daxilində baş verən qiyamların əksəriyyəti ələvilik (şiəlik) şüarı altında baş verirdi (burada qeyd olunan üsyanların əksəriyyəti İmam Hadinin (ə) dövrünə təsadüf edir). Narazı qiyamçılar hökumətin Peyğəmbər (s) Əhli-Beytinə (ə) verilməsini tələb edirdi. Onların heç biri uğurla bitməsə də, xilafəti zəiflətdi və gələcəkdə bu böyük məmləkətin parçalanmasına şərait yaratdı. Bu qiyamların heç biri İmam Hadi (ə) tərəfindən dəstəklənməyib. Buna əsas səbəb isə qiyamçıların İlahi məqsəd güdməmələri olub. Şiəlik, Əhli-Beyt (ə) hökuməti bayrağı altında davam edən üsyanlar hansısa sosial problemlərin həlli məqsədi daşıyırdı. Çünki xilafətin bütün gəlirləri yalnız hakim dairənin varlanması və eyş-işrətə sərf olunurdu, müsəlmanların vəziyyəti isə nə xəlifəni, nə də onun məmurlarını maraqlandırmırdı. Bütün bunlardan əlavə, İmam Hadinin (ə) qiyamlara başçılıq etməməsinin digər səbəbləri də var idi. Qiyamçıların əksəriyyəti imamətə dildə bağlı olub və istənilən zaman onların başçıları xilafətə satıla bilərdi. Digər tərəfdən isə qiyamların məğlubiyyətlə nəticələnəcəyi əvvəlcədən məlum idi. Onlara dəstək verməklə İmam (ə) bütün tərəfdarlarını təhlükəyə atardı.<br>İmamlara (ə)&nbsp; münasibət<br>Öz ədalətsizliyi səbəbindən xilafətin təməllərini laxladan Abbasilər bütün bədbəxtliklərinin səbəbini ələvilərdə və ələvilərin rəhbərləri olan Əhli-Beyt imamlarında görürdülər. Təəccüblü deyil ki, imamət tarixinin ən ağır günləri məhz İmam Cavadın zamanı başlayır. İmam Təqi (ə) ilə İmam Hadi (ə) öz tərəfdarları ilə vəkil və nümayəndələr vasitəsilə əlaqə saxlayır, bu əlaqələr olduqca gizli saxlanılırdı. Xums və zəkatın yığılması, şəri məsələlərin həlli, müxtəlif göstərişlər gizli şəkildə həyata keçirilirdi. Hətta ələvi qiyamçılar imamların həyatını təhlükə altına qoymamaq üçün onların adlarından açıqcasına istifadə etməzdilər.<br>İmam Təqini (ə) xəlifənin nəzarəti altında saxlamaq məqsədilə iki dəfə Mədinədən paytaxt Bağdada kö- çürmüşdülər. Xəlifə Məmun İmam Rzanı (ə) zorla öz qızı ilə evləndirdiyi kimi, digər qızı Ümmül-Fəzli İmam Cavada (ə) verir. Məmun bu addımı atmaqla bir neçə məqsəd güdürdü. Birincisi, xəlifələrin ənənəvi olaraq Peyğəmbər (s) Əhli-Beytinə (ə) qarşı yürütdüyü repressiya siyasətindən narazı kütləni sakitləşdirmək idi. İkincisi, xəlifənin yeganə müxalifləri olan imamların evinin içinə öz casuslarını, yəni öz qızlarını salmaq idi. Üçüncüsü, imamları saray həyatına yaxınlaşdırmaqla zöhddən, ismətdən yayındırmaq və onların reputasiyalarına zərbə vurmaq idi. Və nəhayət, Peyğəmbərin (s) nəsli və varisləri olan imamların xəlifənin qızlarından övladları olduqda, Abbasilər xilafətlə yanaşı, imamətə də iddia edəcəkdilər. Amma Məmunun heç bir arzusu baş tutmadı. Yeganə olaraq onun qızları casus rolunu çox uğurla ifa etdilər. İmam (ə) Bağdaddan birinci dəfə qayıda bilsə də, ikinci dəfə o burada şəhid edildi. <br>İmam Hadinin (ə) döv- ründə&nbsp; də siyasi sürgün siyasəti davam etdirildi. İmam Hadi (ə) barədə xəlifə Mütəvəkkilə şikayət məktubu yazan Mədinə hakimi onu dövlətə qarşı fəaliyyətdə ittiham etdi. Bunun cavabı olaraq xəlifə İmamı (ə) və onun ailəsini Samirəyə "dəvət” edir. Samirə o zamanlar xilafətin hərbi mərkəzlərindən biri olduğundan burada hər şey ciddi nəzarət altında saxlanılırdı. Belə ki, öm- rünün sonuna iki il qalmış Həzrət Əliyyən-Nəqi (ə) bu şəhərə köçür. Mütəvəkkil İmam Hadini (ə) ev dustağı etmiş, onun hər cür fəaliyyətinin və tərəfdarları ilə görüşünün qarşısını almışdı. Bütün təzyiqlərə rəğmən İmam (ə) xəlifələrə dəstək vermir, onun xilafətini tanımır. Nəticədə hicrətin 254- cü ilinin Rəcəb ayında&nbsp; Mütəvəkkilin oğlu xəlifə Mötəzzin əmri ilə İmam (ə) zəhərləndirilərək şəhadətə çatdırılır. <br>Samir//ahlibeyt.az//</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_tin_n_agir_ill_ri/2011-12-08-112 Əhlibeyt zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_tin_n_agir_ill_ri/2011-12-08-112 Thu, 08 Dec 2011 18:22:02 GMT <div align="center"><span style="font-size: 12pt;"><b>İmam Əli (ə) barəsində nazil olan bir neçə ayə</b></span><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/36346966.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s36346966.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/36346966.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s36346966.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>1. «Təbliğ» ayəsi: «Ya Peyğəmbər, Rəbbin tərəfindən sənə nazil olanı bəyan et. Əgər etməsən, Allahın risalətini yerinə yetirməmiş olarsan. Allah səni insanlardan qoruyacaq. Allah kafir camaatı düz yola yönəltməz». [Maidə surəsi ayə 67] Təfsirçi və tarixçilərin həzrət Əliyə (ə) aid etdikləri üç yüz Qur’an ayəsindən biri olan bu ayənin həzrət Əliyə (ə) aid olmasını Əbu-İshaq Sə’ləbi, Təbəri, İbn-Səbbağ Maliki və bir çox başqa alimlər təsdiqləyirlər.<br><br><br>2. «Vilayət» ayəsi: «Sizin ixtiyar sahibiniz Allah, Onun rəsulu və iman gətirib namaz qılan, rüku halında zəkat verənlərdir». [Maidə surəsi ayə 55] Bu ayənin həzrət Əliyə (ə) aid olduğunu Fəxr Razi, Nişaburi, Zəməxşəri kimi böyük alimlər təsdiqləyirlər.<br><br><br>3. «Nisa» surəsi, ayə 59: «Ey iman gətirənlər, Allaha, Peyğəmbərə və özünüzdən olan ixtiyar sahiblərinə itaət edin». <br><br><br>«Mübahilə» ayəsi: «Sənə göndərilən bilikdən sonra buna dair səninlə mübahisə edənlər olsa, onlara de ki, gəlin biz də oğlanlarımızı, siz də oğlanlarınızı, biz də qadınlarımızı, siz də qadınlarınızı, biz də özümüzü, siz də özünüzü çağıraq. Sonra isə Allaha yalvarıb, yalançılara Allahdan lə’nət istəyək». [Ali İmaran surəsi ayə 61] Tarixçilər və təfsirçilər bildirirlər ki, həzrət Peyğəmbər (s) öz yaxınlarını sadaladıqda Əlini (ə), Fatiməni və Həsənlə Hüseyni nəzərdə tutmuşdur.<br><br><br>4. «Təthir» ayəsi: «Evlərinizdə qərar tutun. İlkin cahiliyyət dövründəki kimi açıq-saçıq olmayın. Namaz qılın, zəkat verin, Allaha və Onun rəsuluna itaət edin. Siz ey ev əhli! Allah sizdən çirkinliyi yox etmək və sizi pak etmək istəyir». [Əhzab surəsi ayə 33] Təbəri, Fəxr Razi və bu kimi digər böyük sünni alimləri də uyğun ayənin həzrət Əli (ə) haqqında nazil olduğunu təsdiqləyirlər.<br><br><br>5. «Bəraət» surəsi: Müxtəlif firqə alimlərinin bildirdiyinə görə «Bəraət» surəsinin ayələri nazil olduqda həzrət Peyğəmbər (s) həmin surəni müşriklərə oxumaq üçün Əbu-Bəkri Məkkəyə göndərdi. Əbu-Bəkr yola düşdükdən sonra Cəbrail nazil oldu və Peyğəmbərə (s) salamdan sonra ərz etdi ki, bu işi sənin özündən olan bir kəs görməlidir. Həzrət Peyğəmbər (s) dərhal Əlini (ə) çağırdı və öz dəvəsini verib Əbu-Bəkrə çatmasını tapşırdı. Həzrət Əli (ə) Peyğəmbərin göstərişi əsasında Əbu-Bəkrə çatıb «Bəraət» ayəsini ondan aldı və özü müşriklərə oxumaq üçün Məkkəyə yola düşdü.<br><br><br>6. «Məvəddət» ayəsi: «Allah iman gətirib yaxşı əməllər edən bəndələrinə bununla müjdə verir. Ya Peyğəmbər (s), de ki, mən sizdən risalətim müqabilində Əhli-beytimə məhəbbətdən başqa bir şey istəmirəm». [Şura surəsi ayə 23] Zəməxşəri, Gənci Şafei və başqa alimlər nəql edirlər ki, ayə nazil olduğu vaxt Peyğəmbərdən Əhli-beyt haqqında soruşdular. Həzrət Peyğəmbər (s) buyurdu: «Həzrət Əli (ə), Fatimə və onların iki oğlu mənim əhli-beytimdir».<br><br><br>7. «Rə’d» surəsinin 43-cü ayəsi: «Onlara belə cavab ver: «Mənimlə sizin aranızda Allahın və kitabı bilənin şahid olması yetər». Əbu-Səid Xidri deyir: «Həzrət Peyğəmbərdən kitabı bilən kəsin kim olduğu haqqında soruşdum. Həzrət buyurdu: «Həmin şəxs qardaşım Əli (ə) ibn Əbi-Talibdir».<br><br><br>Bəli, həzrət Əli (ə) haqqında nazil olmuş ayələrin sayı üç yüzü keçir.</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_li_bar_sind_nazil_olan_bir_nec_ay/2011-12-08-115 Əhlibeyt zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_li_bar_sind_nazil_olan_bir_nec_ay/2011-12-08-115 Wed, 07 Dec 2011 20:02:54 GMT Aşura günü qan ağlayan ağac<br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/44191743.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s44191743.jpg" align="" /></a><!--IMG1--><br> <font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/44191743.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s44191743.jpg" align="" /></a><!--IMG1--><br>Qəzvin ostanının şərqində Ələmut məntəqəsinin Zurabad kəndində qədim bir çinar ağacı vardır. Hər il Məhərrəmlikdə həmin ağacın ətrafında xeyli sayda İmam Hüseyn(ə) əzadarı əzadarlıq mərasimləri keçirirlər.<br>Qanlı ağac kimi məşhurlaşan bu çinar ağacının budaqlarından ildə bir dəfə, Aşura günü səhər çağı qırmızı qətran cari olur.<br>Baxmayaraq ki, Aşura günü hər il 10 gün geriləyir amma fəsildən asılı olmayaraq bu çinar ağacının budaqlarından yalnız Aşura günü qətran cari olur.<br><!--IMG2--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/93615541.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s93615541.jpg" align="" /></a><!--IMG2--><br><br><br>İmam Museyi-Kazimin(ə) oğlu Əli Əsğərin ziyarətgahının həyətində olan bu çinar ağacı barədə danışan Qəzvin elmi hövzəsinin müdiri Hüccətül-İslam Seyyid Musa İbrahimi deyir ki, hər Aşura günü İranın müxtəlif məntəqəsindən gələn yüzlərlə zəvvar bu möcüzənin şahidi olurlar. O deyib ki, ağacdan axan qətranın üzərində aparılmış analizlərin cavabına görə həmin qətranda qan xasiyyətləri və RH mövcuddur.<br><br>El arasında dolaşan rəvayətə görə Aşura günü Kərbəlada olmuş quşlara Allah əmr edir ki, özlərini Şəhidlər Sərvərinin qanına sürtsünlər və uçaraq aləmə onun şəhadətini çatdırsınlar. Və həmin quşlardan biri Qəzvinə gələrək həmin ağacın üzərində oturmuşdur ki, bundan sonra hər il Aşura günü həmin ağac qan ağlayır.<br><br>Böyük alimlər, o cümlədən, Şeyx Müctəba Qəzvini(r), mehrab şəhidi Ayətullah Dəstğeyb(r) və Ayətullahul-Üzma Seyyid Mərəşi Nəcəfi(r) öz kitablarında "Qanl ağac"a işarə etmişlər.//ahlibeyt.az//<br></b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/asura_gunu_qan_aglayan_agac/2011-12-06-111 Məqalələr zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/asura_gunu_qan_aglayan_agac/2011-12-06-111 Mon, 05 Dec 2011 20:04:16 GMT <div align="center"><span style="font-size: 12pt;"><b>İmam Hüseynin (ə) axırıncı vəsiyyəti</b></span><br><!--IMG1--><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/45950589.jpg" align="" /><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/45950589.jpg" align="" /><!--IMG1--></b></font><br></div><font size="2"><b>(Həvzəh saytına istinadən) <br>Ayətullah Məzahiri İmamın (ə) son vəsiyyəti haqda buyurmuşdur: "Beşinci İmam Muhəmməd Baqirdən (ə) bu hədis nəql edilir. O, öz atası İmam Səccaddan (ə) və o, da İmam Hüseyndən (ə) belə nəql edir. Bu böyük İmam da öz atası Əmirəl-möminindən (ə) nəql edir. Həmçinin belə nəql edilir ki, İmam Hüseyn (ə) və İmam Səccad (ə) ömürlərinin axırında, şəhadət zamanı bu hədisi vəsiyyət etmişdilər. Hər dörd İmam (ə) bu mövzunu bəyan etmişdilər. İki İmam (ə) həyatlarınını həssas anlarında bu hədisi nəql etmişdilər. Məlum olur ki, bu hədisin əhəmiyyəti böyükdür.<br><br>Xüsusilə də İmam Hüseyn (ə) Aşura günündə o zaman ki, bütün səhabələri və dostları şəhid olmuşdular, yəni o həssas anlarda öz son vəsiyyətini həm övladlarına və həm də bəşəriyyətə söyləmişdir. Buyurur: "Ey övladım, Allahdan başqa yardımçısı olmayan hər kəsə zülm etməkdən çəkin”.<br><br>Yardımçısı olmayan bir məzluma zülm etmək - bəzi hökumətlərin pənahı olmayan insanlara zülmü kimidir. Bəzi insanlar müəyyən bir millətə hakim olurlar, ona zülm edirlər. O millət də zalımkar qarşısında Allahdan baqşa yardımçı görmür. Bu zülm çox pislənən bir zülmdür. Belə ki, Peyğəmbəri-Əkrəmin (s) buyurduğu kimi şər insanların bir millətə hakim olması o millətin rəftarının nəticəsidir: "Ümmətimə elə bir zaman gələcəkdir ki, alimlərdən qaçacaqlar. Necə ki, qoyun canavardan qaçır. O zaman ki, belə olar, Allah onları üç bəlaya düçar edər: 1. Onların mallarından bərəkəti alar. 2. Zalım bir rəhbəri onlara hakim edər. 3. Dünyadan imansız gedərlər”.<br><br>Müdirin işçisinə etdiyi zülm də böyük zülmdür. Xüsusilə o zaman ki, işçi onun əlinin altında işləməyə məcburdur. Əgər bu zülmü qəbul etməsə, işdən çıxarılar. Çox hallarda bu cür müdirlər bu vəziyyətlərdən sui-istifadə edirlər. İşçini istismar edirlər. Əlbəttə işçi də gərək işini yaxşı yerinə yetirsin. Az iş görməsin, işini keyfiyyətsiz görməsin. Çünki bu da zülm olar.<br><br>Zülmün başqa bir növü isə pənahı olmayan insanlara zülm etməkdir. O zülmdür ki, ailə üzvləri bir-birinə edərlər. Ərlə arvadın, valideynlərin övladlarına etdiyi zülm kimi. O zaman ki, qadının himayəçisi yoxdur, ərinin zülmünə dözməyə məcburdur. Ya da əri abrını qorumaq üçün arvadının zülmünə dözməyə məcburdur. Bəzən qoca ananın oğlundan başqa həyatda başqa bir kimsəsi yoxdur. Ona görə də bu oğlunun kinayəli sözlərini eşitməyə, onun əziyyətlərinə dözməyə məcburdur ki, bu da övlad tərəfindən böyük günahdır. Qurani-Kərim övladlara valideynlərinə ehtiram göstərməsini xüsusilə vurğulayır. Övladın vəzifəsini ən ağır bir vəzifə adlandırır: "Pərvərdigarın hökm etmişdir ki, Ondan başqasına pərəstiş etməyəsiniz. Ata və anaya yaxşılıq edin. Əgər onlardan biri və ya hər ikisi sənin yanında qocalarsa, onlara "uf” demə. Onların üstünə qışqırma. Onları özündən uzaqlaşdırma. Onlara yaxşı söz de”.<br><br>Bu ayənin xüsusi nöqtəsi odur ki, Yeganə Allaha pərəstişlə bir yerdə valideynə ehtiram göstərmək lazımdır.<br><br>Övlada da zülm etmək bəyənilməyən əməldir. Əgər bir övlad ailə qurmaq istəyirsə, həssas vaxtıdır və onun kobud rəftarlarını valideynə hörmtəsizlik kimi dəyərləndirməyin.<br><br>Zülmün başqa bir növü isə himayəçisi olmayan insana zülm etməkdir. Qeybət, töhmət və şayiə yaymaq kimi. Çox təəsüf ki, zülmün bu növü çox yayılmışdır. Başqasının abrını aparmaq, ona töhmət vurmaq və onun haqqında yalançı şayiələr yaymaq - böyük zülmdür. Çünki Allahdan başqa yardımçısı yoxdur. Bütün bunlar haqqun-nasdır (insan haqlarındandır). Əgər insan bu haqqı yerinə yetirə bilməzsə, aqibəti yaxşı olmaz. "Başqalarına xəyanət etmək və abrını aparmaq – Allah Təala ilə vuruşmaq kimidir”.<br><br>İmam Hüseyn (ə) Aşura günü bizim hamımızı bu zülmlərdən çəkinməyə dəvət etmişdir. İmam Hüseynin (ə) bu nurani hədisi ancaq öz zamanına aid deyildir. Bu hədis hələ də canlıdır və onun bizim dövrümüzdə də nümunələrinə rast gəlmək olur. Ona görə də zehnimiz ancaq Şimir ibni Zilcöşən, Ömər Səd və ya İbni Ziyadın Əhli-Beytə (ə) etdiyi zülmlərə cəmlənməməlidir. Bəlkə bizim özümüz İmamın (ə) dediklərinə əməl etməyə diqqət etməliyik. İnsanın abrını qorumaq - ən vacib məsələlərdəndir.<br><br>Əgər günahkar insanlar bu şeylərə diqqət etmədən dünyadan gedərlərsə, cəhənnəmdə yanarlar ki, günahlarının küdurəti aradan getsin. Pak olub, behiştə düşmək ləyaqətinə nail olsunlar. Allahın rəhməti o qədər böyükdür ki, cəhənnəm də Onun lütflərindəndir. İnsanları paklamaq və təmizə çıxarmaq üçündür cəhənnəm. Əgər insan zalım olarsa, xüsusilə də Allahdan başqa himayəçisi olmayan birinə zülm edərsə - yeri cəhənnəmdir. Cəhənnəmdə Allahın lütfündən istifadə etmək əvəzinə, orada da öz hoqqabazlığına davam etmək istəyir. Elə bilir ki, həyatdadır. Ancaq Allahla belə rəftar edə bilməyəcəyini bilmir. Əgər bu cür insanlar həyatda az bir müddət üçün nəyəsə nail olurlarsa, başqaları təsəvvür etməsinlər ki, Allahın bunlardan xəbəri yoxdur. Həqiqətdə Allah bu insanlara möhlət verir ki, nə qədər bacarırlarsa öz zülmlərini və günahlarını artırsınlar.<br><br>Quran buyurur: "Kafir olan şəxslər güman etməsinlər ki, bizim onlara möhlət verməyimiz onlar üçün xeyirlidir. Biz onlara möhlət vermişik ki, günahlarını daha da artırsınlar və onları alçaq edən bir əzab vardır”. ("Ali-İmran”, 178).<br><br>Ona görə də diqqətli olmalıyıq ki, Allahdan başqa yavəri olmayan heç kimə zülm etməyək. Əgər kimsə zülm edib və ya başqasının zülmünə seyirci olub və onu müdafiə etməyibsə, bu səhvini düzəltməyə çalışsın. Allah da onun bu təqsirini bağışlayar”.</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_huseynin_axirinci_v_siyy_ti/2011-12-06-109 Məqalələr zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_huseynin_axirinci_v_siyy_ti/2011-12-06-109 Mon, 05 Dec 2011 20:00:55 GMT <div align="center"><span style="font-size: 10pt;"><b>İMAM HÜSEYN (ə) - GÖYÜN ULDUZUDUR</b></span><br><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/55518413.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s55518413.jpg" align="" /></a><!--IMG1--></div> <div align="center"><font size="2"><b><!--IMG1--><a href="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/55518413.jpg" target="_blank" title="Нажмите, для просмотра в полном размере..."><img alt="" style="margin:0;padding:0;border:0;" src="http://ehlibeytyolu.ucoz.com/_nw/1/s55518413.jpg" align="" /></a><!--IMG1--><br></b></font></div><font size="2"><b>Gecənin sakitliyi hər tərəfi bürümüşdür. Ulduzların parıltısı insanın zövqünü oxşayırdu. Həmişə yüksəklikdə olan, bəzən biri batıb, bəzən də göylərdə axan ulduzlar insana əlçatmaz gəlir. Uzaq məsafədən kiçik görünən ulduzlar göründüyündən çox-çox böyükdür. Və bu uzaq ulduzlar gecələr yollarımıza işıq saçır və bəzən insana, tənha qaldıqları vaxt sanki təskinlik verir. Onlara baxdıqda rahatlıq və aramlıq hiss edirsən. Və Uja Yaradanın qüdrətinə şükür edirsən. Allahın seçdiyi, əxlaqına heyran olduğu son Peyğəmbərimiz Həzrət Muhəmməd (s) Aşura gününün səbəbkarı, həmin günü Qiyamətə kimi əbədiləşdirən İmam Hüseyni (ə) «göyün ulduzu» adlandırmışdır. Nuru ilə İslama işıq saçan, bəzilərinə kiçik görünən, lakin yaxınlaşdıqja gözlərində böyüyüb daha da parlayan İmam Hüseynin (ə) nurunu ümmətə çox gördülər. Əziz peyğəmbərimiz "Hüseyn (ə) göyün ulduzudur" kəlmələsini belə izah etmişdir: «Mənim nəslimdən olanlar bir ulduzdur». Nejə ki, göydəki ulduzlar batmaqla yox olmurlar və həmçinin Əli (ə) , Həsən (ə) olmasa, onların yerinə Hüseyn(ə) gəlir. Əgər Hüseyn (ə) batarsa, onda on ikinji Sahib-əz-Zəman (ə.f) imamızdır ki, hələ də yanır və nurunu bizlərdən əsirgəmir.<br><br>&nbsp;Aşuradır... Kərbəla çölündə yerin və göyün ulduzu, nuru İmam Hüseynin (ə) dünyaya son işığıdır. Peyğəmbərin (s) balası, vəhyin nazil olduğu evin sakini, atası - Peyğəmbərin çağrışına "ləbbeyk" deyən ilk şəxs olan Əli (ə), anası – dünya və axirət xanımlarının seyyidəsi Fatimə (s.ə), qardaşı Rəsulullahın (s) "jənnət javanlarının ağası" kimi tanıtdırdığı İmam Həsən (ə) olan Həzrət Hüseyn (ə)m zülm və fəsad əhlinin qarşısındadır. İmam Hüseyn (ə) hər şeydən əvvəl nitqini kəlmeyi-şəhadətlə başladı.<br><br>&nbsp;Nərə çəkib əziz İmamın (ə) sözünü yarımçıq qoymaq istəyən," Allaha batil pərəstiş edim, əgər nə dediyini başa düşdümsə". Bu sözü elə bir adam dedi ki, ömrü boyu Allahdan uzaq olmuşdur. Bu şəxs yırtıjı xüsusiyyətə malik olaraq, insanların əziyyətlərindən zövq alan, Şimri ibn Ziljouşəndir (Allah ona əbədi lənət etsin!). Əvvəllər özünü Həzrət Əliyə (ə) bağlı göstərən bu jani, bu gün Əli (ə) janından jan olan İmam Hüseynin (ə) ölmünün səbabkarı olmaq və İslam dünyasının nurunu öz əlləri ilə məhv etmək, qaranlıqlara qərq etmək istəmişdir. Yenə sakit, gözlənilən an, ən yüksək məqam, şəhadətə yetişmək. Uja Yaradana qovuşmaq sevinji, Allah qarşısında verdiyi vədin tamamlandığı gün. Parlaq bir ulduz Allahına qurban getdi, batıb yox oldu.<br><br>&nbsp;Yenə göydə ulduzlar saylarını azaltmadan, göydən yerə nur saçırlar. Vaxt gələjək, ən parlaq ulduz qaranlıq yollara işıq saçarak, dünyada nura ehtiyajı olanları sevindirəjək. İlahi, amin!<br><br>&nbsp;Zeynəb Aslanova<br>&nbsp;İmam Sadiq (ə) adına İslam Maarifi Akademiyası<br><br>&nbsp;«Dəyərlər» Dini Curnalistika Məktəbinin dinləyijisi</b></font> https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_huseyn_goyun_ulduzudur/2011-11-30-108 Məqalələr zehranokeri https://ehlibeytyolu.ucoz.com/news/i_mam_huseyn_goyun_ulduzudur/2011-11-30-108 Wed, 30 Nov 2011 01:09:25 GMT